Negentiende bijeenkomst: de kracht van de maan

Bij binnenkomst slaat de schrik me om het hart. Iedereen zit met twee bekers en een kommetje voor zich en ik ben deze attributen domweg vergeten. Gelukkig mag ik even mee naar de schoolkeuken en ben ik even later voorzien van de drie voorwerpen. Helma heeft een grote afgesloten buikvormige glazen kan met water bij zich. Ik word nu toch wel erg benieuwd wat we gaan doen. Ernst is nog steeds nergens te bekennen. Heeft zelfs het mediteren, het naar binnenhalen van kleuren, het wassen van zijn aura en het vragen van hulp aan zijn begeleiders hem niet kunnen behoeden voor een burn-out? Helma laat niks los (hoewel ik mijn vraag uiteraard niet als hierboven geformuleerd heb). Als iedereen zit - gelukkig, er was nóg iemand zo dom om het serviesgoed te vergeten - steekt ze van wal. "De maan bezit onvermoede krachten. Als je wat extra's kunt gebruiken, zet dan een schaal met water (liefst bronwater, dat is het meest zuiver) bij volle maan een nacht buiten, zodat het licht erbij kan. Het water wordt opgeladen met de magische maankrachten. Je kunt het een paar weken bewaren en wanneer het nodig is een bekertje drinken." Het is niet waar, denk ik, en ik krijg associaties met Jomanda. Ik herinner me weer mijn griepverhaal, hoe ik mijn glaasje water water verschrikt en giechelig in één grote teug achterover sloeg voor ze kon beginnen: aan mijn water geen polonaise... En nu word ik vanavond dan toch geconfronteerd met ingestraald water. Weliswaar met natuurlijker krachten, maar wat mij betreft net zo onzinnig. De tweede gedachte die zich aan me opdringt is "Getver!" De vorige volle maan was weken geleden. En vallen er geen blaadjes in, vliegen er geen vogels over, kruipen er geen slakken door? "Dat is op te lossen met kaaslinnen", stelt Helma me gerust als ik deze bezorgdheid uit, "zolang het maanlicht er maar bij kan." Ze glimlacht mysterieus. "Zo meteen gaan we een meditatie doen met het water. Ik ga het zo over jullie kommetjes verdelen. Jullie krijgen ook twee stukjes papier en een pen. Bij jullie linker been zet je een beker en leg je een stukje papier, bij jullie rechterbeen ook. Het kommetje zet je recht voor je."
Wanneer we allemaal voorzien zijn van het helende water en de schrijfbenodigdheden mogen we in meditatiehouding gaan zitten. "Verdeel nu het water over de bekers en zoek daarna een vast punt om je op te concentreren. Ik staar naar een voeg in de muur tegenover me tot die wazig wordt en wanneer de ogen dicht mogen concentreer ik me op mijn ademhaling. Dan neemt Helma ons mee in de opdracht. "Denk nu allemaal aan het gevoel dat je krijgt, waneer je je niet prettig voelt. Een gevoel dat als een rode draad in je leven steeds weer terugkomt. Het kan van alles zijn, en je onderbewuste gaat je nu vertellen wat ik ermee bedoel. Denk aan de situaties waarin dit gevoel de kop opsteekt. En denk aan HOE het voelt. Schrijf nu op het linkerblaadje de omstandigheden en de aard van de gevoelens en hoe die zich bij jou uiten. Ik begin te schrijven: mijn angst voor afwijzing, mijn hunkering naar goedkeuring, steen in mijn maag, zwaar hart. Ik realiseer me dat het al even geleden is dat ik dit ervaren heb, maar het was tot nu toe wel een soort van steeds terugkerend patroon in mijn leven. Wanneer iedereen klaar is moeten we het opgeschrevene vangen in één woord en dat bovenaan schrijven. Ik kom uit op Onzekerheid. Vervolgens moeten we denken aan juist blije situaties, wanneer het geluksgevoel ons overspoelt. Ik pen neer: als ik écht contact hebt met anderen, samen dingen doen, me gewaardeerd voelen, iets voor een ander kunnen doen. Het overkoepelende woord is Samen, interactie. De opdracht gaat verder: het licht wordt gedimd en we mogen de twee bekers in de hand nemen - links symbolisch de negatieve gevoelens, rechts de positieve - en ontspannen laten rusten op onze knie. En raar maar waar: op mijn linkerknie voelt het ijskoud aan, terwijl de rechter niks speciaals waarneemt. Na een poosje vraagt Helma ons het water te mengen. "Doe het met aandacht, vol liefde." Ik giet het water over van links naar rechts en weer terug met alle aandacht en liefde die ik op kan brengen, maar ik voel er niks bij, vind het weer een poppenkast. "Stop als je denkt dat het goed is, dat alles in balans is en voel hoe de bekers nu aanvoelen." Nog steeds is het links ijzig koud, wat ik wel bijzonder en geheimzinnig vind. "Giet het water uit beide bekers nu terug in het kommetje en drink het dan leeg." "Nee!" denk ik. "Getsie, moet dat echt?" Vervuld van weerzin neem ik een slokje. Ik heb geen idee waar dit water vandaan komt, wat er al dan niet doorheen zou kunnen zitten en hoe lang het al staat te bederven." Brrr, een bittere nasmaak, die best wel eens het ingebeelde product van mijn walgende brein zou kunnen zijn. Verbaasd over zoveel vertrouwen en volgzaamheid (overal om me heen hoor ik slikgeluiden) hou ik het halverwege voor gezien. Ik huiver ervan. Nog even zitten we rustig, dan sluiten we de meditatie af. "Jolijn, hoe ging het bij jou?" vraagt Helma. "Wil je met ons delen welke woorden je hebt opgeschreven?" Nog voor Jolijn een woord kan uitbrengen barst ze in snikken uit. "Het was zo heftig. De linker beker was zó zwaar." Helma neemt er de tijd voor, en praat kalmerend en empathisch. Ik kan het niet geloven, zoveel emotie. Ook de tweede dame laat de tranen vrijelijk stromen. "Het mengen was moeilijk, net of het niet mocht." De derde houdt het gelukkig droog maar is wel erg onder de indruk. Dan ben ik aan de beurt. "Ik had helemaal niks met het mengen, voelde er niets bij. Maar, de linker beker voelde wel veel kouder aan, en dat bleef ook na het mengen zo." Sandra na mij stroomt helemaal leeg, alle opgekropte ellende van de afgelopen tijd (scheiding, geldzorgen, etc.) komt eruit. De andere dames huilen vrolijk(?) mee. Ik zie het enigszins verschrikt aan en vraag me eens te meer af of zij niet heel hard toe zijn aan psychische hulp, in de vorm van wetenschappelijk gestaafde therapie. Zo gaan we de hele kring af. Het meest schrik ik van laatste nieuwkomer Saskia, die haar (voor mij totaal niet verwachte) ellende van de daken schreeuwt. Ze snikt, hikt en jammert, laat zich helemaal gaan. Haar steeds, als een mantra, herhaalde "Ik wíl het niet alléén doen" doet nog het meest denken aan de uitingen een verongelijkt, drammerig kind. Ik ben geschokt. Tegen de tijd dat we rond zijn ben ik compleet vervuld van ongeloof en opwinding (als in sensatiezucht, vrees ik). "Was ik nou echt de enige die weerstand voelde om het water te drinken?" vraag ik nog. En ja, blijkbaar was echt ik de enige. Arno vond het water 'boterzacht'. It's all in the mind. Dat is wel weer duidelijk. Brrrr.
Tot slot van de sessie gaan we elkaars aura weer eens wassen. Ik voel weinig, zowel als behandelaar, als als patiënt. Zou het dan ook hier zo zijn: It's all in the mind? Is dat de kern van het hele bestaan? It's all in the mind? En had ik deze cursus echt nodig om dat uit te vinden? Nog drie lessen te gaan, dan is het cursusjaar voorbij. En ik kan niet ontkennen dat ik al een hele hoop geleerd heb! Maar... hoe zit het dan met het temperatuurverschil van de bekers?