Ernst's plekje is nog steeds vreemd leeg. Zijn nieuwe baan en een verhuizing hebben hun tol geëist, hij moet even prioriteiten stellen, aldus Helma. We beginnen met de meditatie van de vorige bijeenkomst: ontdoe jezelf van alle troep, met het witte licht. Ik zit niet zo lekker. Wanneer we halverwege zijn gebeurt hetzelfde als de vorige keer tijdens de duomeditatie: ik voel een soort van paniek opkomen. Alles in me schreeuwt om NU op te staan, weg te lopen, te bewegen, te gaan gillen. Vreemd en verontrustend, dit is toch niet echt de bedoeling van een meditatie... Het is een beetje als claustrofobie: het gevoel niet te kunnen (in dit geval: mogen) bewegen. Zelf opgelegd nog wel, want wat of wie let mij nu werkelijk om op te staan als ik het lokaal even uit wil? Ik weet mezelf te bedwingen en wriemel wat met mijn benen en dat laatste helpt. Het gevoel neemt af en ik zit de meditatie uit, zij het niet met plezier. Ik besluit vandaag geen meditatie meer mee te doen, blijkbaar wil mijn lichaam (of geest?) dit nu even niet.
Vanavond staat de les in het teken van Telepathie. Eén persoon wordt naar de gang verbannen en samenzweerderig legt Helma uit dat we in een rij aan een kant van de zaal moeten gaan zitten in meditatiehouding (jawel, alweer). We gaan drie dingen afpreken die we via telepathie en concentratie straks naar de arme onwetende Jolijn gaan zenden, om vervolgens te kijken of het haar lukt om onze boodschap te ontvangen. Wanneer wij allen klaar zitten met de ogen dicht, horen we Jolijn binnenkomen. "Wow" zegt ze. "Wat moet ik nu doen"? "Niks, gewoon waar je zin in hebt", instrueert Helma, gevolgd door "a". Voor ons het teken dat we het eerste woord mogen gaan zenden: dansen. "Wat voel je nu?" vraagt Helma na een paar minuten. "Tja", antwoordt Jolijn, "ik weet het niet precies, ik heb het gevoel dat ik moet zweven of zo. Ik sta stevig op de vloer, maar mijn voeten willen zweven." "B", klinkt het en we trachten nu gezamenlijk Jolijn te bewegen in haar handen te klappen. Na een poos gaan we over op "c": zitten. Jolijn heeft het gevoel dat ze naar de grond wordt getrokken. En zo komen er nog drie andere personen aan de beurt. Telkens gebeurt er wel iets dat inderdaad opgevat zou kunnen worden als een magische uitwerking van onze opdrachten, maar hoeveel mogelijkheden heb je nou helemaal als je voor een groep staat, qua gedrag? In plaats van met haar hand te zwaaien, deint Sandra's hele lichaam op en neer, ook een vorm van 'zwaaien', ja. Evelien doet inderdaad meteen bij binnenkomst haar schoenen uit, maar ja, we zitten ook wel in een gymzaal... En dat Barb over haar armen wrijft, overigens pas wanneer we alweer een opdracht verder zijn, is toch ook niet zo raar? Maar, "de boodschap is wat later ingedaald", volgens Helma. Tja, ik denk dat je heel makkelijk toe kunt redeneren naar wat je WILT zien. Maar dat is dan ook mijn makke in het hele gebeuren. Ik geloof niet blindelings. Ik wil een bewijs zien, en dat is er nog steeds niet. Alles in deze vage business kan op verschillende manieren worden uitgelegd: als een spiritueel wonder, of als een broodnuchter logisch gebeuren. En wellicht speelt zelfs toeval mee, soms. Ook deze oefening, waarin een deel van onze opdrachten min of meer door het proefkonijn werd uitgevoerd, heeft me niet kunnen overtuigen. Dat klinkt alsof ik er van tevoren al van uit ga dat het allemaal onzin is. Maar zo ligt het niet. Ik laat het op me af komen, en dan interpreteer ik, althans dat tracht ik te doen. En het kan wat mij betreft nog steeds beide kanten op geïnterpreteerd worden. Er zijn twee waarheden, waar ik na 18 sessies nog steeds tussenin hink. Dat wat ik zou willen, en dat wat ik werkelijk denk te zien gebeuren.
Een kwartier voor afsluiting blijf ik staan als iedereen weer in de kring plaatsneemt. Ik ben helemaal gaar van ruim een uur concentreren en telepatheren, en voor geen goud posteer ik me nu nog in een meditatieve positie. Maar we gaan het deze keer blijkbaar anders doen. Helma wil over alle aanwezigen iets persoonlijks vertellen, waar we over na mogen denken de komende weken. Ik plof toch maar weer neer in een gemakkelijke houding en luister. Ze neemt voor iedereen rustig de tijd en somt kwaliteiten en valkuilen op. Ik ben razend benieuwd wat ze over mij te vertellen heeft. Het meeste is wel herkenbaar bij de andere deelnemers en dat maakt het interessant. "Yvonne", klinkt het als het mijn beurt is, "jij bent hartstikke spontaan en leergierig, wilt veel weten, stelt vragen en luistert heel goed naar de anderen. Ik vind jou echt een aanwinst voor deze groep, heel prettig." Ik bloos er bijna van, want een dergelijke pluim in mijn achterste had ik niet verwacht. Ik - met mijn valkuil onzekerheid - dacht juist dat ze eerder gek van me werden met mijn continue inbreng en vragen. Maar blijkbaar houd ik er juist de stemming lekker in! "Waar je wel aan mag werken," vervolgt Helma, "is dat je alles wilt verklaren. Dus dat je niet steeds wilt weten waaróm je een witte rand om mensen ziet bij het aura's kijken. Accepteer gewoon dat het zo is, zonder te willen verklaren." Tja, dat is mij vragen om te Geloven. En daar heb ik dus een probleem mee. Dat heeft de telepathie-oefening van vandaag me weer eens mooi duidelijk gemaakt. Ik besluit dan ook vooral het eerste deel van Helma's boodschap met me mee nemen. Goh, een aanwinst voor de groep... Met een glimlach vertrek naar huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten