Als ik vanavond binnenkom zie ik onmiddellijk dat er iemand ontbreekt: Ernst zit niet op zijn kussentje naast Helma. Dat is raar, want ze zijn altijd samen; een mooie balans, man en vrouw, yin en yang. Maar drukte en de daaruit voortspruitende gevoelens van stress hebben hem ertoe genoopt vandaag verstek te laten gaan, dus we zullen het met Helma moeten doen. Wat volgens de nieuwelinge van vorige keer niet zo heel erg is: "Wat las díe beroerd voor zeg! Ik kon me helemaal niet concentreren op de inhoud. En ik kon zijn accent ook niet goed verstaan." Wat ik best brutaal vind, voor iemand die pas één sessie heeft bijgewoond. Maar het was mij ook opgevallen, het gehakkel en de aaneenschakeling van verkeerde beklemtoningen en rustpauzes. Hoewel ik zijn lichtelijk Tilburgse accent weer géén probleem vind. Om te verstaan dan, het komt me soms wel wat komisch voor gezien de vaak plechtige manier waarop hij zijn kennis over ons uit placht te storten.
Maar toch vind ik het wel jammer. Wanneer we van start gaan, is het gemis echter alweer gauw vergeten.
We komen weer te spreken over wat je je 'begeleiders' allemaal mag vragen. Nu maakt onze cursusleidster het nóg spannender: niet alleen kun je om een parkeerplaatsje vragen, maar zelfs om eentje vlak bij de deur wanneer het regent!!! Alsjeblieft zeg... Ik geef toe dat ik de tactiek regelmatig met succes toepas om bepaalde (negatieve) gedachten even onbereikbaar te maken, maar een parkeerplaats?
Helma maant ons om een goede, ontspannen positie te vinden, want de eerste meditatie zal een lange zit gaan worden van ruim een half uur. Eerst draaien we de ogen achter gesloten oogleden naar het midden van ons hoofd. Ik worstel er nog steeds mee dat Helma me eens stellig verzekerd heeft dat dit letterlijk de bedoeling is, terwijl het mij ternauwernood lukt om de ogen een kort ogenblik hemelwaarts te draaien. Maar daarna begint het prettige deel van de meditatie: we gaan onszelf zuiveren en opnieuw opladen met de wolk wit licht die boven ons hangt! We gaan in gedachten naar onze kruin en visualiseren dat deze opengaat, waarna het witte licht naarbinnen stroomt. Het is een geruststellend en mooi beeld voor mijn ogen: eerst verspreid het licht zich onder mijn schedeldak, daarna gaat het richting mijn oren en langzaam verder naar beneden, tot mijn hele hoofd ermee gevuld is. Dan begint het licht te wervelen in alle kieren en hoekjes, om alle 'drek, troep en overbodige ballast' los te woelen en mee te nemen. Na de keel zakt het licht af naar nek, schouders, armen, borst, buikstreek en later ook billen en benen, om langzaamaan als een witte tornado het hele lichaam te veroveren en alles wat er niet hoort te zijn los te vegen. Dan stellen we ons voor dat er een wortel uit ons stuitchakra zo de grond in groeit. Alle losgekomen troep gaat nu via deze wortel regelrecht de aarde in. En de aarde zuivert alles, verzekert Helma ons. Ik visualiseer driftig mee dat alle losgekomen brokstukjes pijn en vastgeroest verdriet zo, hupla, afgevoerd worden door een mooie oranje wortel. Dit is niet het moment om te gaan twijfelen of er niet gewoon een soort boomwortel bedoeld wordt, vermaan ik mezelf. Een wortel is een wortel, dus wat maakt het uit. Inmiddels zijn mijn beide benen heftig aan het protesteren tegen de opgedrongen pose. Ik wriemel wat heen en weer en til mijn knieën hoger, zodat de spanning even wat zakt. Het is jammer dat dergelijke aardse pijntjes het vredige proces van de meditatie verstoren en ik probeer er niet meer aan te denken. Wanneer we het gevoel hebben dat alle negativiteit is afgevoerd, groeit er uit de wortel een zijtak. Daarmee zuigen we energie op uit de aarde, langzaam naar boven tot heel ons lichaam ermee gevuld is en de kruin ervan overstroomt. En dan is het tijd om ons te gaan beschermen. Tegen alle negativiteit uit de buitenwereld. En tegen het weglekken van positieve energie. Daartoe gaan we in gedachten naar het punt op een centimeter of 10 boven onze kruin. Dat wordt de nok van onze tent, cocon of piramide, wat we zelf maar willen. Nu moeten we ons voorstellen dat het witte licht vanaf die plek om ons heen omlaag gaat cirkelen, en zo een omhulsel breit. Mijn ogen lijken het licht te volgen en draaien in hun kassen. Eenmaal beneden aangekomen, moeten we de tent stevig aan de grond zetten, zodat hij niet weggeblazen kan worden. Ik draai nog een extra rondje licht over de bodem en dan mogen we het klepje op onze kruin weer sluiten. Nu worden we omhuld door het beschermende witte licht, en kan niks ons meer deren. Het was waarlijk een prettige oefening!
Bij de volgende meditatie leest Helma voor over het hartchakra, de bron van liefde, mededogen, vriendschap en onbaatzuchtigheid. Dit groene gebied fungeert ook als brug tussen de bovenste (geestelijke/rationele) en onderste (intuïtieve/emotionele) chakra's door middel van het gevoel en kan op deze manier eenheid scheppen in de ziel. Na deze voorleesmeditatie doen we een oefening om het hartchakra te zuiveren en op te laden. Op mijn knieën gezeten schuif ik langzaam mijn handen op de vloer naar voren tot ik niet meer verder kan. Dan blijf ik even in deze positie hangen en kom langzaam weer omhoog. Vervolgens buig ik naar voren en leg mijn schouders op de grond, het gezicht rustend op de rechterwang, en ontspan. Dit doen we drie keer, zoals bijna alles in de chakra-oefeningensfeer in drieën gaat.
Ter afsluiting van de avond doen we een nog een duomeditatie. Iedereen kiest een maatje en ik kom terecht bij de nieuwelinge. We nemen knie aan knie in kleermakerszit plaats en Helma praat ons door de oefening heen, die verrassend en aangenaam is. We stellen ons een zonnetje voor in ons hartchackra. Dat laten we afdalen naar ons stuitchakra. Dan trekken we een denkbeeldig lijntje naar het stuitchakra van onze partner en sturen daar het zonnetje overheen en laten het lekker schijnen bij de ander. Vervolgens brengen we de lichtbron omhoog naar de ander's keelchakra en vandaar terug naar het onze. Zo geven we onze zonnetjes steeds aan elkaar door via lijntjes tussen verschillende chakra's, een hele poos. Mijn benen beginnen te slapen en een soort van claustrofobisch gevoel overvalt me, omdat ik niet goed durf te bewegen en daarmee mijn maatje te storen. Bijna wil ik gillen, maar dan beweegt mijn partner zelf haar knieën, waarmee ik ook even speelruimte krijg en de lichtelijke paniek weer afneemt. Een laatste opdracht vormt de afsluiting van deze meditatie: neem een woord in gedachten en zend dat naar je partner. Meteen denk ik aan 'rust' en dat wens ik haar dan ook toe. Wanneer we onze ogen openen blijkt dat ze onmiddellijk wist dat ik haar rust had toegewenst. Aan de ene kant vind ik dit frappant, anderzijds is ze bij deze cursus ingestroomd om rust te vinden. Dus ja... Zij op haar beurt, had mij liefde gezonden, maar dat had ik niet geraden.
Ik vond het een gezellig en intiem gebeuren, dit doorgeven van warmte en kracht, ondanks de martelgang die het voor mijn benen betekende. Na afloop in de kring blijkt iedereen het weer anders beleefd te hebben. Sommigen Voelden echt de warmte. Anderen (zoals ik) zagen vooral de lichtbron voor zich. En dan zag ik ook nog eens alleen de bron die ik zelf wegstuurde, niet die, die naar mij gestuurd werd. Dat komt volgens Helma omdat ik op dit moment meer een zender dan een ontvanger ben. Volgens míj komt het, omdat ik de opdracht tot op de letter heb uitgevoerd, die Stuur het zonnetje, en niet Ontvang het zonnetje luidde. Mijn geest heeft nog steeds niet genoeg fantasie om de rest erbij te denken, blijkbaar. Of ik sta nog steeds niet open genoeg. Dat is bij een aantal medecursisten wel anders. Ik begin me af te vragen of ik hun niveau dit cursusjaar nog wel ga halen. Nog een les of vier te gaan. De tijd zal het leren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten