Sessie zestien: de Zonnevlecht

Na twee maanden zomerpauze mogen we weer aantreden. De kring zit al vol en iedereen is uitgesproken stil wanneer ik binnenkom, wat een wonderlijke sfeer geeft. In de auto heb ik me al afgevraagd wat ik straks moet antwoorden, wanneer ons gevraagd wordt of we netjes gemediteerd en geoefend hebben. Wat ik dus niet gedaan heb. Ik pak nog steeds liever een boek dan dat ik ga zitten mediteren. Maar verrassend genoeg word ik niet voor dit dilemma geplaatst. Wel krijgen we als openingsrondvraag of we nog 'iets' gemerkt hebben, deze zomer. Een aantal mensen heeft voorgevoelens gehad die uitkwamen of 'aanwezigheden' gevoeld en ik hoor mezelf ineens vertellen dat ik op Helma's aanraden mijn helpers heb aangeroepen toen ik een keer met mijn gedachten in een kringetje bleef draaien. Daarna was het meteen alsof er een luikje voor de ongewenste gedachte schoof, ik kon er niet meer bij. Dat was wel wonderlijk en af en toe gebruik ik nu deze techniek.
Na de rondvraag gaan we van start met een meditatie. Om te beginnen vullen we ons stuitchakra met de kleur rood, daarna het tweede chakra met oranje. We ademen de kleur in via ons voorhoofd en persen hem met elke uitademing naar beneden, naar de juist plek, tot het chakra verzadigd is, wat je vanzelf zou moeten voelen. Ik heb nog steeds geen idee, misschien is gewoon wel 'klaar' wanneer ik af begin te dwalen met mijn gedachten... Evengoed is het weer rustgevend en prettig. Bij de volgende oefening mogen we allemaal languit op onze handdoek gaan liggen, het kussentje in de nek. "Span je tenen aan", zegt Ernst, om na een tijdje te vervolgen "en laat los". "Nu span je je tenen en je kuiten aan." Ik flex mijn voeten en let erop dat mijn bovenbenen conform de opdracht losjes blijven liggen. "En los!" Vervolgens nemen we de dijen erbij, waarbij het nog niet meevalt om de billen niet mee aan te spannen. Zo gaan we steeds verder, in een heel kalm tempo. En het is heerlijk! Hoe verder we komen, hoe weldadiger zowel het aan- als ontspannen aanvoelen. Na de billen en de borst, komen de armen en handen erbij. Bij het loslaten van mijn keihard gespannen spieren, voel ik me werkelijk als een bloem die opengaat en ik zie dat beeld er ook bij. Tot slot moet het hele lichaam nog eenmaal op spanning worden gebracht, maar nu moeten we ook het gezicht erbij nemen. "Trek een grimas, span aan die spieren", moedigt Ernst ons aan. Ik onderdruk het idee dat ik er nu uitzie alsof ik in barensnood ben (zouden Ernst en Helma in hun vuistje staan te lachen? Nee daar zijn ze denk ik te serieus voor). Het is nu eenmaal voor mijn eigen bestwil, maar het voelt ineens niet meer lekker. Mijn hele lichaam protesteert en voelt zwaar  en ik smokkel de laatste seconden door stiekem al los te laten. Pfoe! Hoe lekker het ook was, dit laatste was net een beetje teveel. "Ga nu comfortabel op je zij liggen in de foetushouding," maant Ernst ons. Het ligt wel fijn, maar toch dringt zich weer de gedachte aan me op dat we er belachelijk bijliggen met z'n allen. En dan, ja hoor, ook dat nog, klinken daar onvermijdelijk op volle sterkte de eerste tonen van een sentimenteel, bombastisch lied: "Maaaamaaaaaaaaa, I love youuuu", galmen de semi-operastemmen van Il Divo. Alles in me komt in opstand. Eigenlijk wel een interessante reactie. Ik vind het op het gênante af, ik vermoed dat een deel van de groep nu stante pede aanvangt te wenen. Ik krijg de neiging om het als een waanzinnige uit te gieren, maar weet me na wat geschok van mijn bovenlichaam in te houden, dat kan ik echt niet maken. Ik lig me vreselijk te ergeren aan deze muziekkeuze, zo doorzichtig! Tenenkrommend, vind ik het. En dan heb ik ook net een boek gelezen "De cursus", waarin deze zelfde tactiek werd toegepast: mensen eerst murw maken, een enorme (lichamelijke) spanning opbouwen, en dan zoetsappige muziek opzetten om de tranen los te trekken. Ik doorsta het een beetje bozig, zonder enige neiging tot huilen. Wanneer de laatste klanken van deze variant op Heintjes klassieker eindelijk zijn weggestorven, gaat het geluid gelukkig weer zachter en mogen we nog even tot onszelf komen bij een instrumentaal en meer neutraal nummer. Als we weer in de kring zitten, worden mijn vermoedens inderdaad bevestigd: "Het was zo mooi, ik moest zo huilen." "Ik miste mijn vader zo verschrikkelijk en hield het niet meer droog!" "Ik werd helemaal emotioneel." "Ik werd boos, ik wilde mijn moeder hier helemaal niet bij hebben!" Omdat een persoon vertelt dat ze juist uitermate vrolijk werd toen de muziek begon, en dit door de cursusleiders met goedkeuring wordt ontvangen, besluit ik in een opwelling de knuppel halfhartig in het hoenderhok te gooien. "Ik kreeg de neiging om onbedaarlijk te gaan lachen toen de muziek begon", zeg ik als het mijn beurt is, een verklaring echter achterwege latend. Ook dit bericht wordt goed ontvangen: blijkbaar is dat mijn manier om met spanning om te gaan. Ik had me gewoon mogen laten gaan hoor, wordt me verzekerd, en ik laat het er verder maar bij.
We gaan weer in meditatiehouding zitten en wanneer we de ogen dicht hebben begint Ernst nogal hakkelend een stuk voor te lezen over het navelchakra, ook wel Solar Plexus of zonnevlecht genoemd. Het derde chakra wordt geassocieerd met de kleur geel en staat voor wilskracht en macht. Het bepaalt je gedrag in de groep. Bij een open zonnevlecht voel je je op je gemak in relatie met anderen. Je hebt voldoende zelfvertrouwen, je kunt jezelf laten gelden als dat nodig is en je hebt de wilskracht om je doelen te bereiken.Vind je het moeilijk om in actie te komen of knopen door te hakken? Ben je verlegen en krijg je daardoor niet wat je wilt? Ben je constant moe, heb je slaap- of eetproblemen? Grote kans dat het navelchakra dan niet optimaal werkt. Bij een overactief navelchakra kun je te dominant zijn tot zelfs agressief. Ook kun je last hebben van maag, milt, lever en spijsvertering. De open navelchakra is enorm noodzakelijk, want het is de belangrijkste plek voor het opslaan van energie. Ernst vraagt na afsluiting van de voorleesmeditatie welk deel van wat hij verteld heeft ons het meest heeft aangesproken. De voorbeelden die hij gaf speelden bij mij vooral een paar jaar terug. Misschien is mijn zonnevlecht momenteel redelijk in balans!
We gaan een oefening doen om het navelchakra te stimuleren, in tweetallen. De een steunt op de armen van de ander en springt tien keer in een snelle beweging op, daarbij de knieën zo ver mogelijk omhoog brengend. Ik probeer het met steunen op een klimrek (we zijn per slot van rekening in een gymzaal), maar ik krijg het niet voor elkaar. Noch ikzelf, noch mijn knieën gaan voldoende opwaarts. Ik buig ook teveel met mijn bovenlichaam naar voren, het lukt me niet om rechtop te blijven als ik me afzet. Gelukkig mag je de opdracht ook liggend doen, door in een snelle beweging je knieën hoog op te trekken. Dit hoeft maar drie keer, maar ik voel meteen dat er wel iets in mijn maagstreek gebeurt, met mijn spieren. 
Als iedereen uitgesprongen is, is het alweer tijd voor de eindmeditatie. Die kan ik blijkbaar niet meer aan: ik sta in gedachten Mexicaanse bonensoep te koken, wat overigens ook heel meditatief kan werken: hakken, snijden, roeren, fijn! Maar al met al keer ik toch weer lekker ontspannen huiswaarts.