Veertiende sessie: het tweede chakra

"Doe je kussentjes maar opzij en kom in een kring staan", zegt Ernst. "Vandaag beginnen we een beetje anders." We marcheren eerst op de plaats en tillen onze knieën hoog op. Tikken met onze hielen onze bips aan. Ik krijg een deja-vue, want dit zijn vrij gebruikelijke opwarmoefeningen voor mijn wekelijkse jazzdance-lessen. Ernst zet een swingend muziekje met Cubaanse invloeden op en begint op de maat te bewegen. We doen hem na. Na een minuut wordt iemand in de kring geroepen. Die moet 'voordansen', de rest probeert te volgen. En verhip, de derde door Ernst uitverkoren voordanser ben ik natuurlijk weer... Maar ik verzin wat lekkere moves en sla me dapper door deze beproeving heen. Wanneer we het aardig warm hebben gekregen mogen we op onze kussentjes neerploffen. "Voelen jullie de energie stromen?", vraagt Ernst. Ik voel mijn hart bonken en ik heb het heet, en ja, dat is vast een kwestie van stromende energie. In deze toestand gaan we dan eindelijk de eerste meditatie in. Ik vraag me, als mijn lichaam na een poosje weer helemaal rustig is geworden, net af waar ik mijn gedachten eens op zal richten (vast een heel foute insteek voor een meditatie), als Ernst's stem de stilte plotseling doorsnijdt. Met plechtige stem leest hij voor over het tweede, of heiligbeenchakra. Het is bijna komisch, zoals wanneer een refrein in een lied ineens met overdreven ernst gesproken wordt in plaats van gezongen, maar ik concentreer me op de woorden. Dit chakra, dat de kleur oranje heeft, bevindt zich op het punt net onder de navel en is het centrum van onze emoties, gevoelens en seksuele energie. Als het chakra goed werkt zijn we tegenover andere mensen en met name die van het ander geslacht, open en natuurlijk. We hebben dan feeling met ons innerlijk kind, onze stemmingen en verlangens. Boosheid, verdriet en ergernis worden niet onderdrukt of weggewerkt onder drukke bezigheden. We kunnen ze herkennen, erkennen, ze accepteren en ermee omgaan. Als het tweede chakra geopend is voelen we anderen goed aan, leven we mee, zijn we verbonden. Als je in een warm nest bent opgegroeid, zal dit vaker het geval zijn. Ernst vertelt ook dat je meer op je intuïtie durft te vertrouwen, wanneer het chakra goed in balans is. Dat je dan niet alles met verstand probeert kapot te beredeneren, maar erop vertrouwt dat je ingevingen, je gevoel, kloppen. Ook seksualiteit wordt even aangestipt. Precies na zijn laatste woorden schalt de ringtone van een suikerzoet lied door de ruimte. Het werkt verstorend, en de eigenaar van het mobieltje moffelt hem snel weg. Als de meditatie is afgerond maken we een rondje. "Welke woorden van wat ik verteld heb kwamen bij jou het meest aan?", wil Ernst weten. Iedereen noemt wel iets, maar de meesten vonden vooral herkenning in dat ze te veel twijfelen waar het hun intuïtie betreft. Dat ze tegen hun gevoel ingaan, omdat ze denken dat het zo hoort, maar dat ze dan later vaak merken dat ze beter hun gevoel hadden kunnen volgen. Eén persoon wil graag, starend naar haar benen, de beurt overslaan. Het klinkt geheimzinnig, onheilspellend en een beetje gemeen: wel naar de zielenroerselen van anderen luisteren en er zelf voor passen om ze te delen... De achtste in de kring begint te huilen (en niet voor het eerst, dit jaar). Ze mompelt iets over dat ze zelf altijd klaarstaat voor anderen, maar dat ze zelf maar moeilijk een luisterend oor kan vinden. Ik vraag me af of deze cursus wel is wat zij nodig heeft. Ikzelf vertel dat ik de laatste jaren juist goed op weg ben: ik probeer inderdaad niet meer alles stuk te redeneren en juist op mijn gevoelens te vertrouwen, ook al lijken ze nog zo onlogisch. "Ik heb dit oranje kussentje niet voor niks gekocht vorig jaar", zeg ik. Problemen met het tweede chakra en het niet kunnen loslaten van (lees: omgaan met bepaalde) gevoelens hebben mij immers ooit naar Helma gebracht, alwaar we een mogelijke oorzaak van mijn veelvuldige blaasonstekingen op het spoor kwamen en overwonnen hebben. Ik ben - met het loslaten van de 'dingen waar ik niks mee kon' nu een jaar blaasonstekingvrij! Maar ik blijf van mening dat er een soort balans moet zijn tussen verstand en gevoel, terwijl ik de indruk heb dat de cursusleiders de intuïtie als leidraad voor hun leven willen nemen. Na mij begint nog iemand te huilen. "Ik mocht er vroeger nooit zijn", snikt ze. Ik vraag me nu echt af of een aantal van ons niet beter naar een psycholoog zou kunnen gaan. Ik vind het heftig, en een beetje gevaarlijk dat Helma en Ernst bemoedigend knikken en zeggen dat ze hier aan het juiste adres is en dat het allemaal goed gaat komen. "En was het geen mooi tekentje van boven, dat juist jouw telefoon overging na exact het laatste woord van Ernst?" zegt Helma. Tja, een teken? Toeval? Wie zal het zeggen. Je kunt overal in zien wat je erin wilt zien. Na de heftige kringsessie wil de weigeraar-in-eerste-instantie toch graag nog wat vertellen: ze had het helemaal benauwd gekregen tijdens de meditatie en Ernst's woorden. Het had haar erg aangegrepen. Maar nu ging het weer beter.
De tweede helft van de avond doen we twee aan twee oefeningen om het chakra te zuiveren en weer op te laden met goede energie, door met een hand vlak boven de stuit en de andere op de kruin te magnetiseren ('het overbodige eruit te trekken') en daarna met de andere hand op de kruin en eentje net onder navelhoogte op de rug energie te geven. Ik merk dat mijn hand bij het wegnemen koel, en bij het geven oververhit raakt. Wanneer ik na afloop vraag waarom mijn partner mijn stuit niet echt aanraakte zegt ze dat ze weggeduwd werd, ze 'mocht er niet bij'. Dat klinkt wel spannend, een aura met een eigen willetje!
Nu mijn nieuwsgierigheid in de loop van de maanden enigszins bevredigd is, merk ik dat ik de oefeningen met steeds meer schouderophalen doe. Ik let op wat ik voel, probeer me te concentreren. En ik voel tijdens het 'werken' wel wat. Maar ik heb nooit de indruk dat ik me na een sessie beter, energieker of 'anders' voel. En ik heb niet de indruk dat mijn geloof in deze methoden in de loop van het jaar versterkt is. Zoals een medecursist mij in vertrouwen mededeelde: "Ik ben wel op zoek naar 'iets', maar ik geloof niet dat ik het hier ga vinden." Wij spraken samen onze verbazing uit over de rest van de groep: geloven die alles wat ze hier horen? Zien zij iets wat wij niet zien? Zijn wij de enige sceptici?
Als ik eerlijk ben, ben ik ook niet meer zo 'op zoek'. Ik heb het ook een beetje gehad met de spirituele (zelfhulp)boeken. Tot een jaar terug verslond ik die schrijfsels en ik heb er ook veel uit gehaald. Maar het lijkt alsof ik nu verzadigd ben. Zou het een fase zijn geweest waar ik mooi doorheen ben gekomen? Volgende week is de laatste les voor de vakantie. Daarna zullen we nog het hele najaar doorgaan. Maar ik heb sterk het gevoel dat er voor mij geen tweede cursusjaar zal volgen. En ik vertrouw in dezen op mijn intuïtie!