Vandaag gaan we na de aanvangsmeditatie weer eens een rondje aura wassen. Dat is even geleden, dus een mooie herhaling, maar we gaan nu ook 'dieper' dan voorheen, meldt Helma, en ze geeft wat achtergrondinformatie. De aura (ik twijfel zelf nog steeds of een aura 'de' dan wel 'het' als lidwoord heeft, maar dit terzijde) kent 7 lagen. De eerste laag behelst het fysieke aspect van een persoon en is wit van kleur. O ja, denk ik, dat is de lichtgevende rand die ik om zowat alles in mijn omgeving, dus ook om dode dingen ervaar, en mijn scepsis steekt alweer ernstig de kop op. Maar uiteraard luister ik aandachtig verder. Nu ik dit schrijf, en ik de lagen en bijbehorende kleuren even check omdat ik de informatie hier juist wil weergeven, ben ik uiterst verbaasd dat ik op internet lees dat deze eerste fysieke laag ROOD is. Dit komt de toch enigszins wankele geloofwaardigheid niet echt ten goede, maar het zou wel verklaren waarom ik het wit zie: dit is helemaal niet het aura, maar precies wat ik dacht: een reactie van de hersenen. Nog logischer wordt het, wanneer je ziet dat de kleuren van de auralagen van binnen naar buiten exact overeenkomen met de chakrakleuren, van onder naar boven. Waarom Helma ons dan vertelt dat de eerste laag wit is, is mij een raadsel, maar het kan zijn dat ze ons zo wil aanmoedigen: Zie je wel, jullie kunnen het allemaal!
De tweede laag betreft de emotie en is oranje (volgens Helma rood), die symboliseert wat we voelen. De derde laag is de gele mentale laag, die alles weerspiegelt wat wij denken of ooit gedacht hebben: alle ideeën over onszelf en de wereld om ons heen. De vierde en laatste laag waarmee Helma ons vanavond wil laten kennismaken, is de groene zogenaamde astrale laag. Wat ze hierbij vertelt vind ik nogal vaag, maar er schijnt een causaal verband te bestaan tussen 'doorslaan' in het obsessieve en het niet in balans zijn van deze laag, in welke richting dat ook mag zijn. Verslavingsgedrag is hier dus uit af te lezen. Volgens de literatuur die ik er op nasla, is het de laag van het hartchakra, dus ik zou hier zelf een andere inhoud bij bedacht hebben en ik lees dan ook dat het om 'ervaringen en identiteit' draait. Nog steeds vaag.
Nu is het zaak dat we erg gaan opletten, zegt Helma. Tijdens het wassen en met name het benaderen van het hoofd met de handen, moeten we goed opletten of we voelen dat de handen door laagjes heen gaan. Als we ons goed openstellen kunnen we fysieke pijn voelen, verdrietig worden, beelden of gedachten doorkrijgen van de persoon die we behandelen. Ik mag werken met een lieve dame, en ga als eerste aan de slag. Opvallend is dat ze erg wankel staat en steeds verder in elkaar dreigt te zakken als ik mijn 10 ronden van wassing geconcentreerd doorloop. Ik voel alle tien de keren extreme kou bij haar heupen, waar overigens ook haar handen hangen. Naderhand herkent zij niet dat daar iets 'mis' zou zijn. Ook ik sta een beetje te wiebelen als ik gewassen wordt (qua aura) - volgens Helma komt dat omdat er iemand in onze energie staat te werken - maar verder voel ik er weinig van, afgezien van wat tintelingen op mijn hoofd wanneer haar handen daar in de buurt zijn. Na afloop bespreken we onze ervaringen gezamenlijk in de kring. Er zijn mensen die pijn van de ander hebben gevoeld, die doorkregen dat hun 'patiënt' stress had gehad vandaag en wat ook bleek te kloppen, maar ikzelf heb zoiets helaas niet mogen ervaren.
Omdat er nog maar 20 minuten over zijn, sluiten we af met een mantra-meditatie van 1 woord. Het is de bedoeling dat we de handpalmen met gesloten ogen naar elkaar toe brengen, van voren naar achteren gaan wiegen en het woord 'liefde' (dat we gezamenlijk hiervoor uitgekozen hebben) uitspreken in de kadans van onze beweging. Ernst, die de oefening begeleidt, spreekt met luide stem en probeert ons op te zwepen tot harder roepen. Ik raak steeds buiten adem na zo'n 40 'Liefde''s en ondanks mijn poging me te concentreren op dit ene woord, denk ik: Als iemand ons nu ziet zitten denkt ie echt dat we van lotje getikt zijn. Wanneer we wat dreigen te verslappen verheft Ernst zijn stem om ons weer aan te sporen en na meer Liefde's dan ik eigenlijk aankon, is het voorbij en wiegen we even uit. Als we weer stil zitten zullen we - aldus Ernst - overvallen worden door een stilte. "Dát is de Stilte, van waaruit je met je patiënt gaat werken. Dat is de Stilte die je ALLE antwoorden biedt", zegt hij mysterieus en met twinkelende ogen. Voor mij werkt het echter niet. Door het wiegen zijn mijn beide onderbenen verkramp en mijn voet slaapt. Ik wil alleen maar mijn benen strekken!
Als we tot slot de meditatie nog even bespreken grap ik: "Ik vond dat je het nogal boos zei, Ernst. Niet echt liefdevol. Je was het meer aan het afdwingen." Maar dit pareert hij door te zeggen dat dat moet wanneer je wilt dat iets echt 'bij je binnenkomt'. Volgens mij kun je nog zo hard schreeuwen, maar wanneer je niet gelooft wat je zegt komt het echt niet binnen. En andersom, als je iets wel gelooft, is fluisteren dan niet genoeg? Maar ach, er schijnt wel iets te zijn met trillingen die bij bepaalde klanken door je lichaam gaan en daar iets bewerkstelligen, heb ik ooit gelezen, dus misschien heeft hij ergens wel gelijk. Ik vond het een beetje een poppenkast en bij het naar buiten lopen hoor ik her en der dat mensen zich voor het eerst niet helemaal op hun gemak voelden. Het druiste in tegen hun gevoel. Waarschijnlijk hadden ze net als ik het gevoel er niet helemaal 'normaal' bij te zitten. Nou ja, ook weer een mijlpaal, lijkt mij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten