Vanavond gaan we leren Voelen, zegt Helma. Maar we beginnen met een meditatie. Ik heb nog steeds moeite me te concentreren, mijn gedachten niet alle kanten op te laten gaan, maar deze keer gaat het prima. Want voor het eerst krijgen we een geleide meditatie: Helma vertelt rustig waar we ons op moeten richten. Ze werkt het hele lichaam af, van boven naar beneden, en bij alle delen staan we even stil, we zenden er energie naartoe. Dit bevalt me prima en ik kan er helemaal in meegaan.
Daarna gaan we staan. Plots klinkt er muziek en we moeten bewegen om ons lichaam los te maken. We tillen knieën ritmisch op, zwaaien met onze armen, springen en tot slot stampen we als olifanten op opzwepende trommelmuziek, om goed met de voeten op de grond te aarden. Na een paar minuten gaat de deur open en komt een mevrouw zeggen dat het gedreun echt storend is, aangezien het ouderavond is. Tot zover het aarden... Gelukkig is lopen als Indianen minder storend, en daar sluiten we de opwarmsessie dan ook mee af. Ik mis de totempaal.
Dan gaat het licht uit en weerklinkt er langzame muziek met een hypnotiserend ritme. We moeten onze ogen sluiten en wiegen op de maat. Eerst staand op onze plek, maar daarna, met vertrouwen - de ogen zijn immers dicht - door de ruimte. Ik vind het heerlijk. Ik ga als een rietstengel in de wind heen en weer, draai af en toe om mijn as en gooi er een enkele buikdansbeweging tegenaan. Wanneer ik stiekem door mijn wimpers gluur ben ik geschokt. Dit ziet er echt niet uit! Volwassenen in het wit, die als zombies op en neer deinen - de handen gevouwen op het hart - en voorzichtig de ruimte verkennen. Als er nu iemand langsloopt... En dat gebeurt ook elke paar minuten, aangezien het ouderavond is. Ik zie er toch niet zo raar uit? Nou ja, niet aan denken, ik ben hier voor mezelf. En ik vind het prettig. Ik voel me licht, vrij, als een tuimelende baby in de baarmoeder. Na een minuut of 20 zegt Helma ons de armen langzaam te spreiden en onze vleugels uit te slaan. We mogen vliegen op de wind. Ik wieg met gespreide vleugels, beweeg mijn armen, die overigens erg moe worden (volgens Helma omdat je lichaam aangeeft dat het 'klaar' is; volgens mij omdat je armen gewoon erg moe worden als je ze 20 minuten omhoog houdt.) Maar door ze steeds van positie te veranderen houd ik het vol en heb ik de illusie dat ik op de wind zweef, dat ik alles kan overzien, dat wereld onder me ligt. Ik durf mijn ogen niet meer te openen. Het beeld van deze mafkezen om me heen zal het goede gevoel dat het bewegen me geeft vast verpesten. Dan is het plotseling afgelopen. Het licht gaat aan, we mogen weer in de kring op onze kussentjes plaatsnemen en het valt me op dat niemand praat. Iedereen is in zichzelf gekeerd. Als we een rondje maken om onze ervaringen te delen duurt het niet lang voor de eerste in snikken uitbarst: "Ik wilde helemaal niet mijn armen spreiden... ik wilde... klein blijven." Ik kijk geïnteresseerd naar mijn buurvrouw. Ik had zelf al bedacht te vertellen hoe heerlijk het was, hoe ik in een soort oerritme kwam, in een soort perfecte balans, complete tevredenheid. Ze snikt het uit en ik leg even mijn hand op haar knie. Even later volgt de tweede. Als Helma het woord Geborgenheid laat vallen is het hek van de dam: vijf personen hebben dit blijkbaar zo gemist in hun leven, de oefening was zo heftig en confronterend voor ze dat ze er emotioneel van zijn geworden. Ik ben er stil van.
Om de avond toch voor iedereen op een fijne manier af te sluiten gaan we nog een meditatie doen waarbij Helma ons stuurt. Niet nóg een, denk ik eerst, maar als Helma ons weer beelden geeft om op te focussen ga ik heerlijk mee. We zitten in een straat. Achter ons zijn alle problemen en negativiteit. Voor ons is de zon. Die komt steeds dichterbij. We ademen hem in. Eerst vullen we ons hoofd met het licht. Ik vind het een prettig beeld. Ik zie mezelf zitten in een straat met wolkenkrabbers, New York of zo, maar er is niemand, ook geen auto. Achter me hangt een grote donkere wolk. Voor me komt het licht steeds dichterbij. Langzaam vult mijn lichaam zich met het licht. Eerst straalt mijn hoofd een gouden gloed uit, en zo steeds verder naar beneden. Wanneer ik overal gouden licht uitstraal, wordt ook nog eens de probleemwolk naar achteren gedrongen. Dat heeft niet Helma gezegd, maar verzin ik er zelf bij omdat het er fijn uitziet. Weg met de ongewenste toestanden! Nadat we met drie keer flink inademen en uitblazen weer in het heden zijn teruggekeerd, begin ik als een gek te gapen! Ik ben totaal ontspannen en tevreden. Oke, waarschijnlijk zag het er niet uit vanavond, maar ik heb ervan genoten! Misschien zouden we wat vaker een beetje gek moeten doen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten