Ook deze keer staat de les in het teken van aan onszelf werken. Na de organen komen nu echter de chakra's aan bod. Wat een chakra precies is, blijft voor mij een beetje vaag, maar het zijn (onzichtbare) plekken in je lichaam die levenskrachtenergie ontvangen, afstemmen en afgeven, en zo voor een goede balans kunnen zorgen. Er zijn zeven van zulke punten, de onderste bij je stuit, de bovenste bij je kruin. Elk chakra kent lichamelijke, emotionele en spirituele componenten en heeft een eigen kleur. Wanneer je de kleuren van beneden naar boven naast elkaar legt zie je mooi de regenboog!
Iedere chakra heeft zijn eigen oefening om goed open te gaan, waardoor je beter energie kunt ontvangen, zuiveren en afgeven (aan jezelf). Zo staat het stuitchakra (rood) voor de basis: de verbinding met de aarde, en het kruinchakra (violet) voor het hogere: spiritualiteit, het lijntje naar boven. Logisch, eigenlijk.
Je begint altijd met het laagste energiecentrum waar je mee aan de slag wilt en werkt zo naar boven toe. Het is de eerste keer in alle acht de lessen, dat ik als een puber sta te giechelen. Ernst, die de oefeningen voordoet, kijkt me een beetje verstoord aan. Maar het is ook geen gezicht. De manier waarop hij met zijn benen uit elkaar staat, door de knieën gezakt, zijn handen in de zij zet en met een doodernstig gezicht zijn bekken plots naar voren draait in een scheppende beweging, werkt op mijn lachspieren. Ik verman me en doe hem even later vrolijk na. Het heeft wel wat weg van een beweging uit de buikdans. Ik heb het altijd al geweten: dansen is goed voor lichaam en ziel! Je wordt er vrolijk van, en fit. En nu blijkt ineens dat je er ook je meridianen mee oprekt en er je chakra's mee open zet! Ik bedoel maar...
Met deze beweging voor de stuit- of wortelchakra, die we - zoals alle oefeningen - drie keer moeten doen, zullen we ons meer gegrond, stabiel en veilig voelen, helemaal in het nu. We 'zijn'. En ach, het voelt eigenlijk wel goed.
Verder met de miltchakra. Hier hoort de kleur oranje bij. De oefening is in principe hetzelfde, zij het dat we de benen verder uiteen moeten zetten en op onze tenen moeten staan, wat behoorlijk wat spierbeheersing kost. Maar dan heb je ook wat! We kunnen onze emoties vrij laten stromen zonder over-emotioneel te worden, we zijn gepassioneerd (als in sexueel) en staan open voor intimiteit. We 'voelen'.
De zonnevlecht vervolgens is een heel belangrijk energiecentrum en is verbonden met de kleur geel. Met de oefening vergroten we onze wilskracht en macht. We hebben zelfwaardering, spontaniteit en zelfcontrole. We 'kunnen'/'willen'. Dat klinkt als een soort onbereikbare staat, en voor de meesten in de groep is het dat eigenlijk ook, gezien de oefening die ons zover moet brengen. In tweetallen moeten we om de beurt de ander ondersteunen met de onderarmen, terwijl die 10 keer hoog in de lucht springt en zijn knieën omhoog brengt, liefst tegen de borst. Ga er maar aanstaan... Als ik moet springen kan mijn partner mijn gewicht niet houden en laat haar armen steeds zakken, waardoor alle steun verdwijnt. En in de twee tellen dat ik allesbehalve gewichtloos in de lucht hang lukt het mij niet om mijn knieën echt omhoog te brengen. Ik mag nadat het echt niet ging zoals ik voor ogen had, een keertje op Ernst steunen om te springen. Maar zelfs nu lukt het me niet mijn knieën hoger dan mijn middel op te gooien. Gelukkig is - zo blijkt wanneer iedereen nederig moet toegeven dat het niet naar behoren lukt - er ook een alternatief voor de minder acrobatischen onder ons: gewoon op je rug liggen en met een snelle beweging de knieën op de borst brengen. Dat hoeft meteen ook maar drie keer.
We gaan verder met het hart (groen). Deze oefening - voor meelevendheid, vriendelijkheid en het aangaan van harmonieuze relaties (we 'beminnen'/'worden bemind'), eigenlijk zou hij voor iedereen verplicht moeten zijn! - is gelukkig weer wat minder inspannend. We brengen op onze knieën gezeten de handen zo ver mogelijk voor ons op de grond (met onze bips in de lucht) en gaan op onze schouders op de grond hangen, wat een gevoel van geborgenheid geeft. Ik krijg het eerder benauwd, maar volgens Helma is dat een kwestie van rustig en diep doorademen, en zowaar... De vijfde oefening is voor de keel (blauw). Onze partner gaat op zijn buik liggen. Door nu op onze rug over zijn/haar bips heen te gaan hangen en met ons hoofd de grond te raken (als een soort van brug zeg maar), kunnen we ons beter uiten, zowel letterlijk als creatief. We 'spreken' en 'worden gehoord'. Wanneer ik als kers op de taart mijn armen omhoog moet brengen langs mijn oren, voel ik me enigszins gevierendeeld. Het jezelf in balans brengen valt nog geheel niet mee! Maar het voelt best goed, ik heb het gevoel dat ik erg hard werk.
De chakra in het voorhoofd is de kleur paars toebedeeld. Hiermee kunnen we goed visualiseren, fantaseren en hebben we voorstellingsvermogen en een goede intuïtie. We 'zien'. Daarvoor doen we in kleermakerszit verschillende oefeningen: we draaien ons hoofd en later alleen onze ogen. Tot slot is het kruinchackra (violet) aan de beurt. "Dit is de leukste oefening", zegt Ernst opgewekt. "We gaan op ons hoofd staan." "Neeeee", klinkt het verbijsterd uit 12 monden. Er klinkt onrustig gemompel om me heen. Maar het blijkt geen grap. Een paar minuten later waagt iedereen een poging. Met mijn kruin in mijn meditatiekussen gedrukt, mijn handen naast mijn hoofd, til ik zowaar mijn benen op en zet mijn knieën op mijn ellebogen. Dit is in principe voldoende. Door de druk op de kruin wordt het chakra geopend, ben ik meer spiritueel, wijs en één met de wereld. Ik ben onbevooroordeeld en me meer bewust van mezelf en de wereld om me heen. Ik 'weet'. Om het nog een keer goed te doen til ik met hulp van mijn maatje mijn benen omhoog tegen de muur. Even sta ik zo en dan protesteert mijn nek. Maar ik heb het toch maar mooi gedaan!
Het was een behoorlijk intensieve bijeenkomst. Ik hoop dat ik me ertoe kan zetten de oefeningen thuis ook af en toe te doen. Je hoeft ze niet steeds allemaal te doen - een avondvullend programma -, maar als je er meerdere doet, moet je altijd van beneden naar boven werken. En wat mij betreft liever niet 's avonds... Ik heb nog uren stuiterend wakker gelegen voor ik eindelijk de dag kon afsluiten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten