Vierde bijeenkomst... de twijfel blijft!

Deze keer kies ik na een korte aanvangstmeditatie die me weer pijnlijk op mijn stijve lichaam wijst Bibi uit om mee te werken: een tengere, leuke jonge vrouw. Ik begin als werker en doe de korte kinder-aurawassing. Het gaat lekker omdat ze van mijn lengte is en ik lijk de auralaag goed te voelen. Wanneer ze vervolgens mij bewerkt voel ik het alle drie de keren tintelen wanneer ze haar handen boven mijn hoofd houdt, als kippenvel op mijn schedel. Dan is het tijd voor het Grote Werk: de gerichte auraschoonmaak die ik vorige keer van Arno heb ondergaan. Ik ben reuze benieuwd wat ik ga voelen en laat vol verwachting mijn handen op korte afstand langs haar lichaam glijden. Soms weet ik niet zeker of ik op de goeie plek ben, maar ik zet mijn verstand op nul en ga gewoon mijn gang. Na een poosje valt het me op dat ik alleen met mijn linkerhand steeds 'iets' voel: kou, soms een tinteling, maar eigenlijk maar heel vaag. Ik 'schep' de afwijkende energie weg en sla mijn hand af. Dat gebeurt boven haar borst, bij haar onderrug en enkel. Als ik klaar ben en we op een bankje zitten te wachten tot alle anderen ook klaar zijn, vertelt Bibi dat ze deze cursus is gaan doen omdat ze gek wordt van de drukte in haar hoofd: ze neemt stemmingen over van anderen om haar heen en dat is heel vermoeiend. Als ik even later patiënt mag zijn, schiet me ineens te binnen wat Sandra me ooit verteld heeft: klachten die links zitten worden veroorzaakt door wat anderen je aandoen. Dat past exact bij wat Bibi me zojuist toevertrouwd heeft: hoe ze last heeft van negatieve energie van anderen. En ik heb vooral aan haar linker kant staan werken! Dat moet ik onthouden, denk ik verheugd. Plotseling heb ik het weer vreselijk zwaar. Mijn benen zijn ongelooflijk moe en als Sylvia halverwege is denk ik dat ik bijna bezwijk van de hitte. Ik twijfel of ik mijn vest uit zal trekken en vraag me af of de verwarming echt staat te loeien op niveautje sauna. Ik voel me behoorlijk onprettig en probeer aan leuke dingen te denken. Als Sylvia klaar is ga ik snel zitten en wordt de temperatuur weer een beetje normaal om me heen. Ik zie dat een van de cursisten is gaan liggen; ik ben blijkbaar niet de enige op wie het deze uitwerking heeft, maar gelukkig is er deze keer niemand benauwd geworden. Als we later in de kring onze ervaringen delen, vraagt Bibi hoe het komt dat ze met name met haar rechterhand heeft dingen gevoeld en vrijwel niet met links. Ik spits mijn oren en reconstrueer in gedachten hoe ze vooral achter mij staand haar hand had 'afgeslaan': aan mijn rechterzijde dus. En ja, ook dat heeft Helma me verteld: rechts zitten de klachten die ontstaan door wat je jezelf aandoet, wat best eens op mij van toepassing kan zijn. Te veel in mijn hoofd zitten. Niet genoeg vertrouwen in mezelf hebben. Me dingen aantrekken. Blijven hangen in negatieve gedachten. Ik gooi mijn links-rechts theorie in de groep, en die wordt door Helma enthousiast onderstreept. Verder zegt ze dat je je niet aan het twijfelen moet laten brengen door wat je voelt, "vertrouw er op!", of het nu links, rechts of niks is. Ik ben een beetje beduusd van de inzichten. Toch blijft het sceptische stemmetje in mijn hoofd heel slinks sissen: "Toeval! Nog steeds geen bewijs." Maar de kriebels op mijn hoofd waren anders wel heel wezenlijk... Wellicht begin ik heel langzaam wat te voelen.
De anderen vertellen over hun ervaringen en een van de dames zegt hevig geëmotioneerd: "Ik voelde dat er iemand over mijn arm streek. Mijn vader. Ik weet zeker dat mijn vader net bij me was!" Dat zet me meteen weer met beide benen op de grond. U-huh! Hoe moet ik dit nu weer allemaal serieus nemen...
Ernst vraagt of we tijdens het werken iets speciaals gevoeld hebben. Iedereen denkt koortsachtig na, maar verder dan 'respectvolle aandacht van iedereen' komen we niet. "De energie!" roept Ernst blij. "Het was zo heftig dat ik uit de groep moest stappen." Helma beaamt dat. "Maar wat vóelden jullie dan?" vraag ik. Ik wil dit echt weten. "Ja, dat is niet te omschrijven. Gewoon, overweldigende energie." Ja, hallo, lekker makkelijk. Dat kan van alles betekenen. Als ik later vertel hoe zwaar ik het had gevonden om de behandeling te ondergaan, dat ik echt een soort langgerekte opvlieger leek te hebben zonder in de overgang te zijn, roept Helma uit: "Nou, dát! Dan heb jij het toch ook gevoeld."
En zo lijkt het telkens te gaan. Alles kan worden uitgelegd als iets 'hogers', onverklaarbaars. Maar het kan net zo goed een heel simpele verklaring hebben (lang stilstaan ís soms vermoeiend, er vallen mensen om minder flauw) of verbeelding zijn. En de cursusleiders weten alles zo te draaien dat er echt 'iets' gebeurd is. Maar ondertussen twijfel ik nog steeds heftig. Ik zou minder moeten denken, alleen maar moeten voelen en ervaren, zonder te verklaren en oordelen. Maar dat is zo moeilijk. Wat als we hier gewoon gigantisch voor de gek worden gehouden...