Derde bijeenkomst: zag ik daar wat...?

“Ik ga weer naar mijn broeders en zusters” grap ik tegen Huub, voor ik in het wit uitgedost in de auto stap. Ondanks deze spottende opmerking moet ik toegeven dat ik er deze keer weer meer open voor sta. Ik heb de afgelopen week gelezen over de reis van de ziel na onze dood en dat sprak me, op wat science fiction-achtige voorstellingen na, wel aan, wat mijn motivatie om in de materie te duiken weer heeft aangewakkerd. Ik bedenk dat ik vandaag waarschijnlijk niet meer met Sandra zal werken. Iedereen wisselt immers steeds van partner. Als het aan mij ligt wil ik wel een keertje met Arno, de enige mannelijke cursist in ons midden.

Twintig minuten later schuif ik op mijn kussentje op mijn vaste plek en we wachten in nevelende wierookdampen, die ik gelukkig steeds beter verdraag, tot iedereen er is. Ik voel me op mijn gemak en de anderen lijken ook meer los te komen. Iemand vraagt waarom er voornamelijk vrouwen aan de cursus deelnemen. Waarschijnlijk is het omdat vrouwen meer openstaan voor hun intuïtieve kant, maar we vinden het leuker om te concluderen dat mannen hun problemen - hup – bij  de vrouwen neergooien en dat wij er dan mee blijven zitten. Zodat we naar een cursus moeten om er weer vanaf te komen… Helma neemt als we voltallig zijn het woord en zegt dat we beginnen met een korte meditatie. Of we even goed op willen letten wat we voelen. Nou, ik voel met name mijn linkerbil, die de kleermakerszit niet kan waarderen, trekken deze keer. Het is maar even, gelukkig en ik hou het wel vol.

Dan gaan we aan het werk. We gaan vier manieren van aura wassen oefenen. Naast de uitgebreide wassing die we al twee keer geoefend hebben, kun je iemand ook in één beweging aan de grond zetten, en je kunt een verkorte versie op kleinere kinderen toepassen, waarbij je maar drie keer langs het lichaam gaat. Tot slot is er een soort van bodyscan. Is de aurawassing met 10 bewegingen naar beneden bedoeld om iemand te helpen die zich ‘niet lekker’ voelt, de scan-methode is meer gericht op het opsporen en wegnemen van specifieke blokkades. Helma doet ter illustratie een sessie met Ernst. Het neemt nogal wat tijd in beslag, ze voelt met haar handen van boven naar beneden en waar ze iets waarneemt, zoals een trilling, warmte of kou, schept ze dat met een hand uit de aura en ‘gooit het weg’. Ze herhaalt dit tot de energie weer normaal voelt en stelt ons gerust: je kunt nooit iets goeds wegnemen uit een aura, alleen belasting. Je kunt op deze wijze in iemands aura pijn of ontstekingen voelen, maar ook littekens, vertelt ze, terwijl ze met de klok mee Ernst’s hele lichaam afwerkt. Als ze klaar is moeten we tweetallen vormen. En waarempel: Arno mag als tweede kiezen en wijst prompt mij aan. Toeval? Helma benadrukt nog dat we ons moeten concentreren op het voelen, zowel als werker als als patiënt. De een kan beelden gaan zie, de ander voelt juist dingen en weer een ander kan innerlijke stemmen horen. Ik vraag of het ook mogelijk is dat je geen van deze drie ervaart, want ik kan me er weinig bij voorstellen. Maar Helma verzekert me naast een enthousiast knikkende Ernst, dat iedereen die aan deze cursus meedoet minstens een van deze gaven heeft. Anders zaten we hier niet. Ik moet mijn gedachten en logica loslaten en alleen maar voelen. Oke dan!

Arno is van mijn lengte, dus ik hoef niet op mijn tenen te gaan staan gelukkig. We gaan naar een hoekje van de zaal en Helma praat ons door de oefeningen heen. Eerst mag ik aan het werk, om Arno in één beweging aan de grond te zetten. Ik maak energie door mijn handen stevig in elkaar te wrijven en wanneer ik ze boven zijn hoofd naar beneden breng voel ik zowaar een hevige tinteling op 10 centimeter boven zijn kruin. Dat was geen verbeelding! Daarna mag hij op mij de verkorte versie proberen, waarmee je kinderen bijvoorbeeld kunt helpen beter in slaap te vallen. Ik voel de energie van zijn handen vooral bij mijn hoofd in de vorm van zwakke tintelingen, maar op een gegeven moment lijkt hij twee vingers een paar tellen op mijn linker bovenarm te drukken. Ik vraag me af wat hij aan het doen is, maar dan is hij inmiddels alweer bij mijn voeten. Als we later onze ervaringen bespreken blijkt dat Arno me helemaal niet heeft aangeraakt, in tegendeel: hij bevoelde mijn aura op wel 40 centimeter afstand! Helma komt naar ons toe als ze mijn ongelovige blik ziet en beaamt dat naarmate een aura minder belast is, hij groter kan zijn, meer ruimte inneemt. En wat ik voelde op mijn bovenarm was eenvoudigweg energie. Ik vind het maar raar… 

De derde oefening is die waar we al mee vertrouwd zijn: ik mag een volledige aurawassing op Arno toepassen. Ik meen elke keer de auralaag te voelen, waar ik mijn handen langs laat glijden. Mijn gedachten van ‘voel ik nu echt iets of beeld ik het me maar in’ schuif ik opzij. Na de vijfde keer voelt het wel lekker: ‘rond’ en met een lichte tegendruk, alsof ik een zacht opgeblazen ballon tussen mijn handpalmen heb. Na de laatste beweging kijkt Arno helemaal blij. Hij vond het prettig. We gaan in de kring om onze ervaringen te delen en hij vertelt: “Het voelde op een gegeven moment of er boven mijn hoofd een gouden balletje smolt en over me heen droop.” Wauw! Jaja… Wat een verbeeldingskracht! Maar stel nou dat dit gevoel net samenviel met het moment waarop het voor mij zo lekker ‘rond’ voelde…? Ik twijfel en twijfel maar schuif mijn gedachten opzij. Tot ik eruit flap wat ik tijdens de wassing met een schouderophalen tot twee keer toe heb genegeerd: “Ik zag het tussen mijn handen en Arno’s lichaam trillen, als hete lucht boven asfalt in de zomer.” “Kijk!”, zegt Helma, “dat is het begin van energie zien!” “Dat had jij net nodig”, roept iemand en ja, dat klopt inderdaad. Ik zeg maar niet dat ik nog steeds twijfel over mijn waarneming, maar ik vind het wel bijzonder.

We gaan nog een laatste oefening doen. De eer is nu aan Arno om mijn lichaam te ‘scannen’. Ik ben erg benieuwd of hij iets gaat voelen, en wat. Ik weet absoluut niet wat hij doet en waar zijn handen zijn en ik heb ook geen idee of hij al negatieve energie heeft afgevoerd. Ik weet alleen dat mijn benen ongelooflijk moe aanvoelen en zijn gaan trillen, ik sta gewoon niet lekker en ik word op een gegeven moment ook naar rechts ‘getrokken’. Ik sta me net af te vragen waarom dit zo zwaar is,  als ik plotseling iemand hoor zeggen: “Ik word niet goed!” Ik blijf me concentreren en hou mijn ogen dicht, maar ik hoor dat deze persoon op een stoel wordt gezet en met gierende uithalen begint te snikken. Ernst heeft de oefening overgenomen terwijl Helma zich over de vrouw in kwestie ontfermt. Ik moet denken aan therapieën die ik wel eens op tv heb gezien, waarin ook woest gesnikt wordt… Kronkelende lijven op het middenpad bij Jomanda. Ben ik nu bij zoiets beland? Maar het gehuil wordt alweer minder en dan is ook de oefening klaar.

Tijdens de nabespreking blijkt dat deze methode vooral voor de ‘patiënten’ erg zwaar en zelfs onprettig is geweest. Vrijwel allemaal voelden zij zich lichamelijk heel vermoeid en slecht op hun gemak. En eentje is dus echt in paniek geraakt… Het maakt wel duidelijk dat de oefening in ieder geval iets heeft gedaan. Tja, het is ook niet niks als er zomaar iemand in jouw aura aan het werken is… Arno heeft voornamelijk kou gevoeld bij mijn hoofd (‘ik zit daar nog te veel in’), mijn rechterarm (wat me niks zegt) en mijn rechterknie (die inderdaad regelmatig pijn doet). Ook voelde hij ‘iets’ boven mijn navel. Daar zit dus een litteken!

We hebben geen tijd meer om de rollen om te draaien, (wat niemand erg vindt op dit moment) en ook de oefening voor hoge bloeddruk van de les ervoor kan niet herhaald worden, zoals gepland stond. Wel wil Helma nog even dat we tot rust komen met een korte afsluitende meditatie. Ik merk dat ik veel lekkerder zit, meer ontspannen en ik voel mijn bil helemaal niet meer. Ook in mijn hoofd is het rustiger, bijna vredig.

Op weg naar huis laat ik de gebeurtenissen van de avond nog eens de revue passeren. Ik ben nog steeds niet overtuigd, maar dat er onverklaarbare of op zijn minst opmerkelijke dingen zijn gebeurd, is wel duidelijk! Ik kan haast niet wachten tot de volgende bijeenkomst…