Het lijkt onvoorstelbaar dat dit pas de vijfde les gaat worden. Anderszijds lijkt het ook een eeuwigheid geleden dat we een bijeenkomst hadden. Doordat de laatste keer wegens weersomstandigheden werd afgeblazen - ijs en weder waren niet erg dienende - en de kerstvakantie daarbovenop kwam, zíjn er ook bijna twee maanden verstreken. Maar als ik het zaaltje binnenstap voelt het meteen weer helemaal vertrouwd. Wel blijken er twee nieuwe dames te zijn 'ingestapt', op zoek naar meer Balans.
Ik hoop in stilte dat we wat nieuws gaan doen. Ik wil heus wel alles goed leren, maar weer een hele avond aura's wassen laat me bij voorbaat al zuchten van verveling. Als Helma het woord neemt, blijkt dat ik geluk heb. Na een aanvangsmeditatie - ze hamert erop dat we goed moeten 'voelen': of we rustig zijn, of gejaagd, stil in ons hoofd, of vol met gedachten, zodat we aan het eind van de avond het verschil goed kunnen zien - zullen we de bloeddrukverlagende oefening van een paar keer geleden gaan herhalen, en daarna is het tijd voor wat nieuws: (de)magnetiseren. Klinkt veelbelovend, maar eerst moet ik weer helemaal wennen aan de kleermakerszit op mijn kussentje. Na twee minuten beginnen mijn enkelbotten al te protesteren omdat ik ze op de vloer druk met een fors deel van mijn gewicht. Maar ik luister naar Helma. We beginnen met onze ogen open: we staren naar één punt recht voor ons, net zo lang tot alles eromheen wazig wordt en onze ogen gaan tranen. Dan mogen we de ogen dicht doen. "Draai nu je ogen naar achter en kijk naar je hersenen. Als je een groen-wit puntje ziet, een erwtje, een speldenprik van licht, dan is dat prima: je hebt dan de pijnappelklier gevonden." Ik krijg mijn irissen niet verder dan een centimeter omhoog gedraaid en laat ze maar weer terugzakken, waarna er inderdaad een soort erwtje achter mijn gesloten oogleden verschijnt. Na een paar tellen is het echter verdwenen en kan ik het niet meer vinden. De meditatie duurt eindeloos en na een kwartier slapen mijn onderbenen allebei. Wanneer we na drie keer diep ademen terug op aarde mogen komen krijg ik ze bijna niet meer gestrekt. Helma begint weer over het naar binnen kijken naar het erwtje en ik vraag of ze dit naar de hersenen kijken letterlijk of figuurlijk bedoelt. Volgens mij is er sprake van taalverwarring, want zowel Ernst als Helma zeggen dat dit letterlijk de bedoeling is, terwijl dat volgens mij fysiologisch helemaal niet mogelijk is. Is er iemand met zulke lange oogspieren? Nou ja, ik zal er de komende keren maar op blijven oefenen.
Dan mogen we tegen de muur gaan staan en praat Helma ons door de oefening heen die de bloeddruk helpt verlagen. Ik weet nog redelijk goed hoe hij in zijn werk gaat en we worden ook geacht hem nu te kennen, want het is de eerste oefening die als afgehandeld wordt beschouwd en die we op schrift meekrijgen. Nu mag ik thuis als ik dat wil vrienden of familie met een hoge bloeddruk op deze manier helpen.
En dan, eindelijk, een nieuwe opdracht! Het betreft een manier om iemand een totaal-behandeling te geven om zich beter te voelen. Er zijn vier fases: demagnetiseren, magnetiseren, aurainstralen (echt waar!) en de laatste, die ik even vergeten ben. Tot slot zet je iemand dan nog even in een keer stevig aan de grond, zoals we al eerder geleerd hebben. Wellicht is dat dan nummer vier. Deze week oefenen we om vertrouwd te raken met de oefening, volgende keer gaan we echt aan het werk, legt Helma uit.
Josje, die altijd links van mij zit in de kring, kiest mij uit om mee te werken. Ik mag eerst aan de slag. Omdat het redelijk wat tijd in beslag neemt, is het prettig dat de 'patiënt' lekker op een krukje mag zitten, met de ogen dicht. Het verschil met het wassen van een aura is dat je bij deze handelingen de patiënt direct aanraakt. Je bewerkt hem of haar van alle kanten, steeds met de klok mee om het lichaam draaiend. Met de handpalmen als magneten trek je alle ballast naar buiten tijdens het demagnetiseren. Bij de volgende ronde, van magnetiseren, geef je juist energie door je handen 'op te leggen'. En bij het instralen van de aura neem je heel langzaam vanaf een meter met je handen alle goede dingen uit de aura mee naar een plek op het lichaam, en duwt die daar als het ware naar binnen. Het is behoorlijk intensief voor 'alleen maar oefenen', maar beter vol te houden dan de heftige oefening van de vorige keer waarbij we de aura's met de handen ontdeden van negatieve energie. En het is voor Josje sowieso lekker, dat strijken en die aandacht. Daarna mag ik op het krukje plaatsnemen. Ik vind het gestrijk ook wel lekker, eigenlijk. Ik probeer te voelen wat het met me doet en er zijn twee dingen die me opvallen en die erop duiden dat er wel degelijk 'iets' met energieën gebeurt: Wanneer Josje's handen richting mijn hoofd zweven begint het op enig moment te tintelen bij mijn slapen, als kippenvel. En tegen het einde van de oefening krijg ik het, ondanks dat ik gewoon alleen maar zit, loeiheet! Dit soort gewaarwordingen geven me in ieder geval weer de interesse en wil en nieuwsgierigheid om door te gaan met dit onderzoek. Want ik vind het nog steeds best maf allemaal. Maar ondertussen registreert mijn lijf wel van alles.
Met de mededeling dat we hier volgende keer serieus mee aan de slag gaan, nemen we afscheid. Ik ben benieuwd...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten