De tweede bijeenkomst

Ook nu regent het weer, echt herfstig. En dat is best gezellig, omdat je de druppels hoort tikken op het dak van de gymzaal waar we zitten. Ik word nu niet opgewacht, maar ik hoef alleen de new age-klanken maar te volgen om me naar het vertrek ergens om de hoek te laten leiden. Als ik binnenkom is de halve kring al gevuld, een staafje wierook staat in het centrum te walmen en ik mag op mijn vaste plek plaatsnemen. Ik heb mijn kussen inmiddels wat leger gemaakt, zodat ik wat lager en ontspannener zit; dat heb ik thuis voor de televisie uitgeprobeerd. Er wordt zachtjes gepraat terwijl we op de overige cursisten wachten en ik vraag Sandra, mijn partner van de vorige keer, hoe het haar vergaan is. Ze is erg enthousiast: de overdonderende stilte die haar na mijn allereerste aura-wassing overviel, had de hele avond aangehouden. Ik vind dat mooi om te horen.
Iets na half acht is de groep compleet. Er zijn twee nieuwelingen aangeschoven, waaronder een erg leuk meisje van 15. Vanavond neemt Ernst het woord, blijkbaar nemen Helma en hij om en om de honneurs waar. We gaan beginnen met het aura wassen. Was het de vorige keer nog een oefening, deze keer gaan we 'echt werken', wordt ons verzekerd. Iedereen krijgt een andere partner toegewezen, alleen Sandra en ik mogen (toevallig?) weer samen. Ik weet nog wel ongeveer hoe het gaat, maar Ernst praat ons gelukkig door de beginhandelingen heen. En vreemd, wanneer mijn handen boven Sandra's hoofd naar beneden gaan om de eerste auralaag te zoeken, voel ik een sterke, aangename warmte uit haar kruin stralen. Wanneer ik langs haar lichaam naar beneden ga is het vanaf haar knieën steeds opvallend koud. Halverwege de wassing kom ik op de een of andere manier in een soort ademnood. Ik zucht eens heel diep en ga rustig verder, geconcentreerd en vooral liefdevol en respectvol, zoals Ernst steeds benadrukt. Wanneer ik klaar ben blijft Sandra nog een hele poos met haar ogen dicht staan. "Het is weer stil", verklaart ze later. "Deze keer al halverwege de behandeling." Ik ben blij voor haar! Altijd maar zo'n druk hoofd is geen pretje.
Dan draaien we de rollen om en gaat Sandra mijn aura wassen. Ik ben ervan overtuigd dat ze telkens heel zachtjes over mijn haren strijkt, het kriebelt en tintelt. Verder voel ik weinig. Behalve dat ik op een gegeven moment begin te wiebelen en bijna omval. Het is raar en een beetje eng, maar na een minuut of zo sta ik weer keurig stabiel. Later vertelt Ernst dat dat komt omdat een nog onervaren werker 'in je aura bezig is'. Het gevoel was heel reëel, deze verklaring erg vaag, maar best plausibel. Verder voel ik weinig van de behandeling, net als de vorige keer. Het is niet onaangenaam, ik word erg ontspannen, maar verder merk ik gewoon niks. Als we een beschouwend rondje maken en ik vertel dat ik mijn haren voelde kriebelen, zegt Arno, de enige man in ons midden: "Statische haren!" Nou, leuk, dat zal de verklaring dan wel zijn. Daar is weinig spiritueels aan. De anderen vertellen over tintelingen in hun handen, terwijl ze aan het werk waren, over hoe ze bij schouders of maag weerstand ervaarden. En dan bleek hun 'patiënt' daar inderdaad een pijntje te hebben... Ik voelde afgezien van de temperatuurverschillen niks van dat alles. Misschien heb ik me niet hard genoeg geconcentreerd op wat ik voelde, mijmer ik. Maar stiekem vermoed ik dat de warmte die ik aanvankelijk voelde kwam door het wrijven met mijn handen voor aanvang. En de kou bij de kuiten, was dat niet gewoon omdat het bij de grond kouder is, wellicht een tochtvlaag onder de deur door?
Met zo'n houding kom ik er niet, spreek ik mezelf bestraffend toe. Maar voor het eerst sinds deze exercitie een aanvang nam, dringt zich een mogelijkheid aan me op die ik tot nu toe niet serieus heb willen zien: Wat nou als ik na dit cursusjaar NOG niks weet? Wat, als alles wat er gebeurt best uit het hogere verklaard zou kunnen worden, maar evengoed heel simpele, banale, aardse oorzaken kan hebben. Ik probeer objectief te blijven; ik ga dit open benaderen, vermaan ik mezelf. En na twee bijeenkomsten kan ik er nog niks van zeggen. Toch?

We vervolgen de avond met een oefening die helpt tegen hoge bloeddruk. En tegen liefdesverdriet. Ik vermoed dat hij uit de yoga afkomstig is. Je zet je hart en longen 'open', zodat je weer 'ruimte'  krijgt en je beter voelt. We moeten in een bepaalde houding tegen de muur gaan staan en een diepe buikademhaling toepassen. Na de elfde keer, doen we een stap naar voor en zakken door onze benen terwijl we op de tenen gaan staan. Wanneer je bovenbenen gaan protesteren heb je je doel bereikt: er treedt verzuring op en dat is goed. Je verbrandt dan vet en je bloedtoevoer en zuurstofgehalte in het lichaam raken weer in balans, waardoor ook de bloeddruk daalt. Wat de verzuring met bloeddruk te maken heeft is me na uitleg nog niet helemaal duidelijk, maar ik neem aan dat het een beproefde methode is, en we zitten nu eenmaal niet in een biologieles. We doen de oefening twee maal, en daarna is er geen houden meer aan: ik gaap aan een stuk door en ben heerlijk ontspannen. "Voelden jullie je hart open gaan?" vraagt Ernst. Nou, nee, eigenlijk niet, ik voelde vooral hoe mijn buik, longen en flanken uitzetten bij de diepe inademing, maar ik vond het wel erg prettig.
Inmiddels is het negen uur en gaan we nog een half uurtje mediteren. Ernst praat ons rustig naar een ontspannen toestand, met het licht aan. We moeten ons focussen op een punt tegenover ons. Het lukt aardig en alles eromheen wordt mistig en wazig, mijn ogen branden een beetje. Ernst babbelt kabbelend verder. Hoe de branderige ogen het gevolg zijn van onze toestand van semi-hypnose. Maar ik denk: komt dat niet gewoon doordat we nauwelijks knipperen en geconcentreerd zitten te turen...? Later gaat de muziek aan en het licht uit en hoewel ik deze keer bijna tot het eind toe kan blijven zitten zonder kramp te krijgen, schieten mijn gedachten alle kanten uit. Ik kijk stiekem om me heen en het ziet er prachtig uit, de kring witte gedaanten in kleermakerszit, beschenen door kaarslicht. Een soort verbondenheid en vooral rust straalt het uit. Ik kijk lichtelijk jaloers naar de anderen, die in diepe meditatieve toestand lijken te verkeren en sluit mijn ogen weer. Hoe moet ik zometeen ook alweer rijden om de wijk uit te komen? Focus, Yvonne! Moest ik daar nou links of rechts? Vorige keer was ik helemaal fout gereden... Stop! Focus. Concentreer je op een woord. Een positief woord. Liefde! Liefde! Lllliiieefdee... Of was het nou pas de tweede rechts? Eh... Liefde! Liefde! Wat duurt het lang zeg. Zijn we bijna klaar? Liefde. Na een kwartier mogen we langzaam terugkeren op aarde en strek ik mijn stijve, inmiddels bijna slapende benen. Nou, dat was goed waardeloos! Rust? Echt niet... We maken nog een rondje en gelukkig hebben meer dames last gehad van gedachtenstormen. Behalve Sandra, die nog steeds innerlijke kalmte ervaart. Het merendeel heeft het echter wel goed gedaan, twee van hen hebben zelfs beelden doorgekregen: de een was in een boeddhistische tempel (hoe kan het ook anders met de begeleidende muzikale klanken) en de ander zweefde boven een korenveld. Dat vond ik wel mooi! Misschien moet ik me de volgende keer ook zoiets inbeelden, of dat ik op een wolk zweef of zo.
Het was een prettige avond. Ik ben ondanks de mislukte meditatiepoging aardig ontspannen en heb een vredig gevoel. Maar op de een of andere manier voerde mijn scepsis vandaag de boventoon. Zal de herfst wel zijn die over me neer is gedaald en die me alles wat zwaarder en moeilijker laat lijken. Ben erg benieuwd hoe het me over twee weken zal vergaan...