De eerste bijeenkomst!

Tien minuten voor aanvang parkeer ik minder zenuwachtig dan ik had verwacht mijn auto in de stromende regen voor het schoolgebouw. Binnen word ik opgewacht door de man die met Helma de cursus zal begeleiden. Hij wijst me de weg naar de gymzaal, waar al vier dames in het wit op hun meditatiekussen opgewonden zitten te kletsen. Ik word vrolijk begroet en installeer me naast hen. Eigenlijk moet het stil zijn, stond in de cursusbrief, maar deze eerste les babbelt ook de docente vrolijk mee. Langzaam stroomt de zaal vol en rond half acht zitten we op onze kussentjes in een kring: circa 13 witte gedaanten, waarvan slechts één van het mannelijk geslacht (afgezien van de cursusleider). Drie dames zijn deze eerste keer helaas verhinderd, dus de groep is eigenlijk nog groter. Nieuwsgierig neem ik mijn medecursisten op, als we na een inleidend praatje beginnen met een voorstel-ronde. Het is een gemêleerd gezelschap: vrouwen van alle leeftijden en pluimage, maar wat me opvalt is dat ze als reden voor deelname aan de cursus vrijwel allemaal aangeven dat ze 'uit balans' zijn, veelal door een scheiding. De cursus moet hen helpen weer lekker in hun vel te zitten. Tja, ze zijn ook bereid om er een hoop geld aan uit te geven! Als ik als tiende aan de beurt ben zeg ik eerlijk dat ik hier vooral ben uit nieuwsgierigheid. Ja, ik ben bij Helma gekomen om iets wat ik wilde leren loslaten. Maar de cursus doe ik vooral om te ontdekken of er inderdaad meer is dan wij kunnen zien. Ook zeg ik dat ik graag, net als mijn zoon, aura's wil leren zien. Ik vertel echter niet dat ik heel sceptisch ben, en ook niet dat ik mijn ervaringen opschrijf en deel met anderen. Maar ik hoef op deze eerste bijeenkomst natuurlijk ook niet het achterste van mijn tong te laten zien...

We gaan beginnen. Het is de bedoeling dat we 'energie leren kennen', allereerst voelen. We moeten onze handpalmen heel hard over elkaar wrijven om de 'magneten', de chackra's (zitten die daar ook?) op te laden, en ze dan op zo'n 40 centimeter van elkaar houden, om ze vervolgens langzaam naar elkaar toe te brengen en te voelen wat er gebeurt. Ik sluit mijn ogen om me te concentreren en het is echt waar: ik voel een soort weerstand, alsof je een ballon tussen je handen hebt. We moeten ermee spelen, weer een stukje terug, dan weer dichter bij elkaar brengen en dat levert me sensaties op van kou, warmte, tintelingen en, op sommige stukjes, weerstand. En ondertussen beredeneert mijn hoofd dat het misschien wel suggestie is, of dat het komt doordat we de handpalmen hard over elkaar hebben gewreven, maar ik besluit mijn hoofd even uit te zetten en alleen maar te Voelen. En ik voel dus 'iets'.
Dan worden we in tweetallen verdeeld en gaan we de handentruc met elkáár doen: tegenover elkaar staand brengen we onze handpalmen dichterbij elkaar. En weer is er van alles te voelen. Het vreemdste vind ik, dat mijn partner en ik allebei horizontale banen van tintelingen voelen, over onze handpalmen en ik ook nog halverwege mijn vingers. Dat is absoluut geen vaag gevoel! Meer alsof je in een rechte lijn met een stokje wordt gekieteld. Vreemd en niet echt verklaarbaar.
Bij de volgende oefening gaat een van de twee achter de ander staan. De contactpunten in de handen van de achterste persoon worden weer opgeladen, en we gaan de energie van de persoon voor ons 'voelen'. Ik duw langzaam mijn handen steeds verder naar voren, soms iets van weerstand bespeurend (een auralaagje?), tot Helma ineens zegt: "Yvonne, doe je handen eens wat terug". Mijn partner was bijna voorover gevallen! Wat blijkt: door je in iemands energieveld te begeven, kun je hem, als hij ontspannen staat, omduwen! Daarna is het 'spelen' geblazen: duwen en terugtrekken, maar stiekem denk ik te zien dat het af en toe niet synchroon verloopt. Als de rollen zijn omgedraaid en ik met gesloten ogen probeer te voelen wat er achter me gebeurt, word ik inderdaad heen en weer geduwd. En weer in mijn hoofd: zou het niet gewoon suggestie zijn? Maar het lijkt echt alsof ik er niet echt invloed op heb en volgens mijn partner beweeg ik exact met haar handen mee...
En dan is het tijd voor het echte werk: we gaan leren hoe we een aura moeten zuiveren. Ik ga de procedure hier niet helemaal uit de doeken doen, maar je gaat in totaal tien keer met je handen van boven naar beneden om iemands aura te ontdoen van negatieve ladingen. Een tijdrovend en inspannend klusje! Het is slechts oefenen, een kennismaking, nog niet bedoeld om 'te werken'. Maar als ik de beweging voor de laatste keer herhaal roept mijn partner verbaasd uit: "Ik ben leeg!" Ze is perplex: altijd maar drukte in haar hoofd, geen rust, en nu is het in één keer, voor even, stil daarboven. Ik ben bezweet in mijn gezicht, mijn armen en benen voelen als lood, op de een of andere manier is dit erg zwaar geweest. Dan mag mijn partner voor de avond mijn aura wassen en ik heb moeite te blijven staan op mijn vermoeide benen. Ik voel niet zoveel, behalve tintelingen op mijn hoofd- en gezichtshuid. Maar als ik soms even spiek, dan denk ik dat ze boven bezig is en blijkt ze bij mijn voeten te zitten. Heel maf. Het komt doordat de energie blijft werken, stelt de docente ons gerust. Oke...
Inmiddels is ruim anderhalf uur verstreken, en we gaan afsluiten met een meditatie. Iedereen zit op de grond: met de billen in het kussen gedrukt en de benen daarvoor gekruist in kleermakerszit. Ik zit erg ongemakkelijk, omdat mijn kussen te hoog is, waardoor mijn benen als het ware overstrekt worden om op de grond te komen. Bovendien leunt zowat mijn hele lichaamsgewicht daar door de zwaartekracht er nog eens bovenop. We beginnen met naar een punt, recht voor ons, op de muur te kijken. Dat blijkt al een kunst op zich: steeds gaan mijn ogen net een puntje hoger of lager. Wel wordt alles om het punt heen vaag, wat schijnt te betekenen dat ik in een soort semi-hypnose kom. Dan mogen we de ogen sluiten en wordt een new age-muziekje opgezet. Helma praat ons met rustige stem door de meditatie heen, hoe we ons hoofd leeg moeten maken, hoe we moeten ademen. Na een minuut of tien houd ik het niet meer vol: mijn linker been doet zoveel pijn in deze ongemakkelijke houding! Ik gluur door mijn wimpers en zie dat ik niet de eerste ben die het heeft opgegeven. Opgelucht strek in mijn pijnlijke been en glimlach verontschuldigend naar de docente.

Dat was hem dan, de eerste les. Na afloop maken we nog een rondje, om te horen wat iedereen ervan vond. Vrijwel iedereen, ikzelf incluis, is positief. Maar ik kan het niet nalaten nog even toe te voegen dat ik nog steeds geen aura's heb gezien, wat de groep een schaterlach ontlokt...
Het is interessant geweest, gezellig, prettig, maar mevrouwtje ongeduld dat ik ben, voor mij zijn er nog steeds geen bewijzen dat er 'iets' is. Alles van deze avond kan worden geïnterpreteerd als een openbaring van krachten, energieën, etcetera, maar ook en nét zo goed als suggestie...

Over drie weken volgt de tweede les! Ik zie ernaar uit...