Een half jaar eerder...

Ik ben op weg naar vriendin J. voor een kopje thee, als onderweg mijn oog op een bord langs de weg valt: “Paranormaalbeurs”. Ik begin te gniffelen en bij binnenkomst vraag ik J. lacherig of ze zin heeft om het komende weekend mee te gaan. Ik zie het eerlijk gezegd als een soort kermisattractie en ben wel in voor een uitje, hoewel ik ook een beetje nieuwsgierig ben: Wat komen daar voor types? Wat is er te zien? Krijg je er een ‘bewijs’ dat er echt meer bestaat tussen hemel en aarde? En zou er iemand zijn die mij verbazingwekkende dingen kan vertellen? Aangezien J. graag nog een keer een aurafoto wil laten maken – ooit bij de Libelle-week sloot de fotograaf net op het moment dat haar foto in beeld verscheen zijn computer af – is zij er ook wel voor in.

Een week later arriveren we bij de sporthal waar het gebeuren plaatsvindt en lopen giechelig en vol verwachting naar binnen. Onze eerste indruk is dat het eigenlijk maar kleinschalig is – we hadden minstens het dubbele aantal stands verwacht – en het is ook niet erg druk. We lopen tussen de kraampjes door en ja hoor, daar is een meneer die aurafoto’s neemt. “Ga jij maar”, zeg ik. “Ik doe straks wel iets anders. Kijken of ik een gids heb of zo, of in mijn vorige levens duiken.” Maar de meneer stelt handig voor: “Ga toch allebei! Ik zie dat jullie op dit moment volop van elkaar aan het leren zijn, dat wordt heel interessant.” Ehm… is het niet per definitie zo dat interactie tussen mensen garant staat voor ‘van elkaar leren’? Nou, vooruit, 15 euro ophoesten dan maar, ik zie de lol er best van in en de meneer is zo ontwapenend schattig! Helaas komen we voor de uitleg later niet bij hem, maar bij een nogal aparte dame terecht, met een Franse tongval en de nodige gaten in haar mond waar vroeger tanden hebben gezeten. Ik krijg zowaar een soort van waarzegster-idee. De mevrouw legt uit waar de kleurenwolken om ons heen voor staan, maar ik vind dat ze behoorlijk in algemeenheden blijft steken. Wanneer we iets loslaten over wat er op dit moment in onze levens speelt, gaat ze daar handig op in. Wel belooft ze mij dat me, gezien de groene wolk aan mijn linkerzijde (op de foto rechts), een mooie verandering of gebeurtenis te wachten staat in mijn persoonlijke ontwikkeling. Ik bijt me vast als een pitbull, maar meer laat ze niet los. Als ik ten slotte vraag wannéér ik deze verandering dan kan verwachten (“Volgend jaar? Over vijf jaar?”) zegt ze “Maar nee! Ik denk binnen drie maanden.” Ik geloof er niks van, maar ach, we zullen zien! Met een onbevredigd gevoel (hadden we toch maar op de man gewacht!) vervolgen we onze weg langs weirdo’s, kraampjes met de mooiste stenen en kristallen bollen en ook mogelijkheden om je gids te laten tekenen, maar ik ben te sceptisch: zo’n mevrouw tekent toch gewoon waar ze zin in heeft?! Ik besluit dat dan ook maar te laten zitten. We maken praatjes met de meest vreemde mensen, de meesten met tv-ervaring bij Tineke of andere programma’s. Ik heb het gevoel dat het allemaal Nep is, met een hoofdletter! Dan zie ik een mevrouw zitten die me meteen aanspreekt, figuurlijk dan. Ik loop naar haar toe en vraag wat ze doet en wat een consult bij haar kost. “Ik doe geen consults hier, maar ik wil wel even met je praten hoor”, zegt ze en we nemen plaats. Ik voel me meteen prettig bij deze vrouw, het is de eerste bij wie ik niet het idee heb dat het poppenkast is. We leggen haar voor wat ons bezighoudt en ze zegt echt heel zinnige dingen. Ik vraag of ze ook in vorige levens gelooft en dat blijkt inderdaad zo te zijn. In dat geval zou ik graag een keer bij haar in de praktijk komen, aangezien ik nog steeds graag wil weten wat er nu waar is van eventuele vorige levens... Het geweldige toeval wil, dat deze dame in onze eigen woonplaats werkt. En dat terwijl de standhouders uit het hele land komen! En zo komt het dat ik met haar een afspraak maak voor een sessie. Toch nog enigszins opgetogen keren we huiswaarts.

Twee weken later bel ik aan. Ze stelt zich voor als Helma en ik mag plaats nemen in een comfortabele ligstoel. Met haar handen op mijn onderbenen begint ze me energie te geven en komen we op mijn sinds vier jaar steeds terugkerende blaasontstekingen. Zij legt uit dat blaasontstekingen kunnen ontstaan door het niet los kunnen laten van emoties: de blaas is verbonden met een energiebaan en het vasthouden of niet goed verwerken van gevoelens kan leiden tot een ophoping van afvalstoffen, waardoor er ontstekingen kunnen ontstaan. Het klinkt merkwaardig, maar aan de andere kant heel plausibel. Ik kóm immers al vijf jaar niet los van bepaalde emoties en nu ik in die stoel zo eens terugdenk, zijn mijn blaasontstekingen begonnen op het moment dat ik met die emoties begon te worstelen… Toeval? Of is er toch iets van waar? “Weet je”, zegt Helma, “we gaan eerst eens aan jouw blaas werken, en als je dan hebt kunnen loslaten en je voelt je weer beter, dan kan het best zo zijn dat je helemaal geen behoefte meer hebt om iets over dat vorige leven te weten.” En zo is het inderdaad gegaan. Of ik nou echt ‘geheeld’ ben door krachten uit het Universum, of dat het een soort placebo-effect is geweest, feit is dat ik langzaam alles los heb kunnen laten en me geweldig voelde toen ik de zomer in ging… Maakt het dan nog wat uit, waardoor dat komt? Soms hield het me wel bezig, want nu wist ik nog steeds niet zeker of er ‘iets’ is. En eigenlijk vraag ik me af of ik daar überhaupt wel achter ga komen. Misschien is het slechts een kwestie van geloven, niet van weten. En dan blijft het moeilijk. Tijdens een van de sessies vroeg Helma of ik geen interesse had in hun cursus Totaalbalans. Ik schrok best van de prijs, maar stiekem was het wel precies waar ik mijn onderzoekende geest over zou willen laten gaan. Ik heb er een weekend over nagedacht en toen besloot ik dat ik het, met jullie hulp, wilde gaan doen. Naast inzicht, kalmte en innerlijke vrede zou ik leren aura’s zien en mijn blaas zelf energie kunnen geven om ontstekingen in de toekomst te voorkomen. Ik heb overigens na de zomer wel een terugval gehad: ik verviel langzaamaan weer in mijn oude piekergewoonte en kreeg uiteindelijk ook weer een blaasontsteking. Maar dat kwam volgens Helma doordat ik ineens een maand lang niet geweest was in verband met vakantie. “Maar ik wil hier niet afhankelijk van worden!” riep ik bezorgd uit. “Dat wordt je ook niet, het was alleen te snel in een keer, we waren gewoon nog niet helemaal klaar.”

Twee weken terug kom ik bij het opruimen mijn aurafoto weer tegen. Ik laat hem aan Evert zien en vraag: “Ben ik nog steeds paars?” “Nee”, zegt mijn zoon na een geconcentreerde blik tot mijn grote verbazing, “je bent geel!” Huh? Ik had sinds Evert het me vertelde al die tijd een paars aura gehad en nu was het ineens geel?! Hij wijst de kleuren op de foto aan, links het paars dat ik was, en rechts het geel dat ik nu ben en ik denk onwillekeurig weer aan de woorden van het auravrouwtje: "Een verandering!" Zou dit het zijn? Ik voel me beter, ik heb veel losgelaten, maak me minder snel druk, voel de creatieve sappen weer volop stromen, ik zit boordevol plannen en ik ga de cursus volgen… Zou het dan toch…?