Elf maanden terug...

We zijn ergens in de Achterhoek op de bruiloft van een van Huubs broers. Het is een vrij sjieke bedoening: een prachtig soort van kasteeltje met een fraaie tuin eromheen. We worden ontvangen met koffie en zeer luxe broodjes, waarna de huwelijksvoltrekking plaatsvindt in een van de zalen boven. Dan worden er foto’s genomen in de tuin en zijn er drankjes en hapjes op het terras. Om een uur of zeven gaan we met het hele gezelschap (zo’n 50 personen schat ik) aan tafel, om een fantastisch tig-gangenmenu tot ons te nemen. De kinderen zitten bij elkaar aan een grote ronde tafel en het eten is door de chef voor Evert perfect aan zijn dieet aangepast. Toch zie ik zijn gezicht in de loop van de avond steeds verder betrekken. Het duurt hem te lang allemaal en hij is toch een beetje gespannen of er echt niks verkeerd zal gaan met zijn allergie. Ik zeg dat hij maar even door moet zetten, dat alles dubbel gecheckt is met de koks, dat hij alleen moet eten wat hij lust en zich moet vermaken met de andere kinderen. Per slot van rekening is dit een feestelijke en eenmalige gebeurtenis. Een beetje mokkend en met een wit snoetje gaat hij terug naar zijn plaats.

Een half uur en weer een verrukkelijke gang later kijk ik nippend van mijn wijn genietend om me heen. Dan zie ik plotseling hoe Evert in het belendende vertrek voor een mevrouw staat, die haar handen geconcentreerd om zijn lichaam laat glijden, zonder hem aan te raken. Ik voel mijn ogen groot worden en ik grap half grappend, half verontrust naar mijn echtgenoot: “Huub, je zoon wordt ingestraald!” Huub loopt op zijn gemak op het tweetal af en komt even later rustig teruggeslenterd. “Ze is hem even aan het aarden. Evert zat blijkbaar niet lekker in zijn vel en ze wilde graag helpen. Ach ja, het zal wel geen kwaad kunnen.” Ik ben beslist nieuwsgierig, maar als Evert een paar minuten later weer aan zijn tafel plaatsneemt, ziet hij er zowaar weer wat beter en vrolijker uit. De bruid komt naar me toe. “Ik zag dat hij bijna in tranen was, toen heb ik mijn vriendin gevraagd of ze hem even apart wilde nemen.” Ik vind het geweldig dat onze gastvrouw op deze avond attent genoeg is om zelfs op de kleintjes te letten, en bedank haar. Ik besluit er later maar een keer op terug te komen en meng me weer in de gesprekken met mijn disgenoten.

De volgende dag vertelt Huub me wat de mevrouw (buiten gehoorsveld van Evert) nog meer tegen hem gezegd heeft. “Uw zoon is zeer hooggevoelig en hij ziet ook aura’s.” Ik schiet in de lach. Dat moet ze net tegen mijn nuchtere man zeggen. Dat hooggevoelig, daar gaat hij nog wel in mee, dat klopt gewoon helemaal, maar verder… Ikzelf ben heel verbaasd, maar ook geïntrigeerd door deze informatie. Ik wacht een goed moment af en  wanneer Evert en ik de dag erop gezellig samen bij elkaar zitten vraag ik hem: “Als jij naar mensen kijkt, wat zie je dan? Zie je gewoon de mensen zelf, of zie je er ook wat omheen?” “Ik zie er een dikke streep omheen” zegt hij alsof het de normaalste zaak van de wereld is en gaat door met waar hij mee bezig was. Wat?! Zoals hij het zegt zie ik het voor me of er een zwarte dikke stiftstreep om de mensen heen is getrokken. Ik wil Evert niet het gevoel geven dat ik hem uithoor, of dat dit (hij!) vreemd is en een paar dagen later vraag ik hem pas wat hij eigenlijk met die ‘streep’ bedoelde. “Nou, als ik op een bepaalde manier kijk zit ik een kleur. Een paar centimeter. Maar ik zie het alleen als ik het wil zien, niet de hele tijd.” “Waarom heb je dat nooit verteld?” vraag ik en hij antwoord met een welgemeend “hoezo dan?” Dan realiseer ik me dat het voor hem natuurlijk doodgewoon zal zijn. En inderdaad, hij denkt dat iedereen deze kleuren om personen heen ziet. Ik vraag hoe hij het vond dat die mevrouw hem geholpen had op het feest. Dat was fijn geweest, vertelt hij me, hij had zich daarna meteen een stukje beter en weer blijer gevoeld. “En hebben jullie het gehad over dat jij die gekleurde lijnen ziet?” Hij schudt van nee. Ik leg hem uit dat het heel bijzonder is, dat maar weinig mensen deze kleuren, die aura’s heten kunnen zien en ik vraag of hij het leuk zou vinden om er iets meer over te weten. Daar heeft hij wel oren naar. Online zoek en bestel ik een boekje over aura’s. Wat zou ik graag willen weten wat Evert precies ziet! Wauw, denk ik. Er is dus echt meer dan de meesten van ons kunnen zien… Het lijkt een soort van aanwijzing dat mijn ervaring van een paar jaar geleden dan ook wel eens echter zou kunnen zijn dan ik wil en kan geloven.

Hoe kon die mevrouw weten wat Evert zag? Later verneem ik dat ze energietherapeute is en heel veel met kinderen werkt en dat zij deze dingen gewoon ziet en aanvoelt. Ik vind deze nieuwe ontdekking mooi en fijn en prachtig. Mijn kind is nog bijzonderder dan hij altijd al was! Huub laat zich er niet zo over uit, als ik het hem ’s avonds vertel. Hij neemt het voor een feit aan, maar wil er verder niet over nadenken. Hij doet geen uitspraak over wat hij nu gelooft of niet. Bovendien kunnen aura’s waarschijnlijk wel wetenschappelijk verklaard worden. Waarom zouden er geen gevoelige mensen zijn die inderdaad energie kunnen waarnemen met de ogen?

Maar ik houd meer van de dromerige kant. Dit voedt namelijk mijn hoop dat er meer is. Mysterieus en wonderlijk. Zoals toen Evert op zijn tweede, gezeten op het fietsstoeltje aan mijn stuur eens tegen me zei: “Mama, vroeger had jij blauwe ogen.” Helaas kon hij me destijds niet uitleggen wanneer dan…