Ik heb inderdaad een keer verstek laten gaan. Naar achteraf blijkt is er die avond enkel ge(de)magnetiseerd, dus ik bedenk met enige voldoening dat ik daar maar mooi aan ontsnapt ben. Wanneer ik de donkere ruimte binnenstap lijkt die plotseling te golven. Een restantje van mijn (gedeeltelijk) voorgewende griep? Gezellig babbelend wachten we tot de groep voor de laatste keer compleet is. Helaas zijn vier personen door omstandigheden verhinderd, wat mij persoonlijk erg jammer lijkt bij een afsluiting. Gewoontegetrouw beginnen we met een meditatie. Een vrij grappige, lijkt het aanvankelijk. Stel je voor dat er een piepklein manneke of vrouwke voor je voeten staat: jouw eigen kleine versie. En zie voor je hoe dit kleine mensje door je teen naar binnen kruipt. Wat ziet hij (of in mijn geval: zij) daar? Hoe voelt het? Langzaam kruipt mijn mini-ik naar boven en overal blijft ze even staan om om zich heen te kijken en te voelen. Dan komt ze bij mijn stuitchakra. "Wat voor kleur en intensiteit heeft het rood? Voel je wervelingen? Lijkt alles in balans?" leidt Helma's stem ons. Ik zie in gedachten een tint rood die ik mooi vind, maar ik voel nog immer niks. En dan blijkt het verder ook nog eens gewoon een verkapte manier te zijn om 'kleur binnen te halen'. Want dat is wat we de rest van de tijd doen. Adem de kleur in en pers hem met elke uitademing naar je bijbehorende chakra. Ons kabouter-ik geeft aan wanneer het goed is en neemt veranderingen in kleur waar. Na rood volgen natuurlijk oranje, geel, blauw en groen. Het duurt eindeloos en ik kan niet zeggen hoe blij ik ben dat dit de allerlaatste keer is! Naast me hoor ik een diepe, regelmatige ademhaling. Inderdaad: twee dames zeggen achteraf dat ze min of meer in slaap gesukkeld waren. Ik denk ondertussen aan van alles en nog wat, mijn geliefden vooral, en kan me niet meer concentreren op de reis die Helma ons laat maken langs alle chakra-wielen. Ik spiek af en toe door mijn wimpers. De rest zit er kalm bij. Na drie kwartier is deze laatste beproeving eindelijk voorbij en strek ik mijn slapende, tintelende benen. Als er iets is wat ik het afgelopen jaar geleerd heb, is het dat meditatie niets voor mij is. Ik kruip liever weg met een goed boek. Of ik zet al mijn zintuigen open terwijl ik buiten wandel, in de tuin zit, of naar de regen luister. Maar het zitten op een kussentje, daar heb ik echt genoeg van!
Helma heeft een leuke afsluitingsceremonie in petto. Een persoon krijgt een mapje met een naam erop. "Jij krijgt het laatste woord over deze persoon. Noem de naam en dan gaan we allemaal even onze ogen sluiten om te zien wat er binnenkomt over deze persoon." En er komt voor iedereen heel wat binnen! Of dat een spiritueel mysterie is, waag ik te betwijfelen. We hebben hier ruim een jaar (tot op zekere hoogte, ik heb me zeer op de vlakte gehouden) lief en leed gedeeld, dus iedereen heeft wel een beeld van wat er niet zo goed gaat, of juist wel, bij de anderen. Er komt vooral naar boven hoe en waarin we zijn gegroeid. Voor de een is dat in zelfverzekerdheid. Voor de ander in van zich af leren bijten, of in de mening durven uiten. Ik krijg de map van een lieve meid in mijn handen gedrukt, waar ik aan het begin van de cursus eens mee gewerkt heb. Ze vertelde me toen dat ze hier vooral was omdat ze zo'n last had van balast van anderen: de hele dag door kreeg ze van alles binnen aan indrukken en emoties en dat was reuze vermoeiend. Als ik haar voor het overhandigen van de map vraag hoe het inmiddels gaat, of ze zich al een beetje kan afsluiten voor de shit van anderen, begint ze tot mijn grote schrik te snikken dat het nog steeds zo moeilijk is. Ik en mijn eeuwige gevraag... Wanneer ik eindelijk zelf aan de beurt ben wordt dan ook - niet verwonderlijk! - mijn leergierigheid en enthousiasme genoemd. Aanvankelijk werd ik gezien als het Meisje (!) dat Altijd Alles Wil Begrijpen. En ja, dat was ik ook. Daarvoor ben ik deze cursus per slot van rekening gaan doen. Maar dat alles-willen-weten heb ik volgens mijn medecursisten gaandeweg steeds een beetje meer los kunnen laten. Mijn groei zat erin dat ik wat dat betreft wat rustiger ben geworden. En ik geloof inderdaad dat dat waar is. Helma benadrukt nogmaals dat ik met mijn uitstraling en inbreng een fijne bijdrage aan de groep heb geleverd. Leuk om te horen. Tot slot vertelt onze nestor, Arno: "Ik weet nog dat ik de tweede les met jou mocht werken. Je leunde na afloop een beetje naar me over en fluisterde 'Voelde jij wat? Ik heb niks gevoeld hoor! Had ik niet iets moeten merken?' Toen heb ik je gerust gesteld dat je niks 'moet' voelen, dat je vertrouwen moet hebben en dat het dan vanzelf komt. En volgens mij heb je je hieraan helemaal over kunnen geven." Dan geeft hij me mijn mapje. Daarin prijkt een officieus Certificaat. Maf om te moeten lezen dat het een cursus Alternatieve Geneeswijzen betrof, deze benaming was mij (bij aanvang en ook later) niet bekend. Maar inderdaad: het ging even vaak om hoe je anderen middels handoplegging kunt helpen, als om hoe je zelf in balans kunt komen. Het voelt een beetje als een veterstrikdiploma op de kleuterschool. Wat zegt dit nou helemaal? Dat ik los kan gaan met aurawassen op ongelukkige personen in mijn omgeving? Ik geloof niet dat ik dat zal gaan doen. Net zomin als dat ik me voorlopig nog vrijwillig op mijn oranje kussentje neer zal vlijen om de gedachten eens goed naar binnen te keren. We nemen afscheid van elkaar en ik bedank Helma nog even hartelijk.
Op de terugweg vraag ik me in alle ernst af wat de cursus me gebracht heeft. En dat is best een hoop. Ik heb gezien dat ik mijn leven, vergeleken met anderen, aardig op orde heb, op alle fronten. Ik ben me gaan realiseren dat ik niet zo nodig alles hoef te weten, of te verklaren. En dat heeft een hoop rust gebracht. Ik heb nog steeds een geloof of hoop, dat er meer is dan we kunnen zien. Maar daar heeft deze cursus me niks van laten zien. Geen enkel bewijs. Alles wat ik voelde kon op spirituele wijze, maar net zo goed heel logisch verklaard worden. En als ik eerlijk ben geloof ik weinig van alle poeha van ons werken met krachten, alsof iedereen dit in een maand kan leren... Wat niet wil zeggen ik niet geloof dat het überhaupt bestaat. In feite ben ik wat dit betreft niks opgeschoten. Zijn er vorige levens? Geen idee. Hoe zit het met aura's? Ik heb er geen gezien. Noch beschermengelen, overledenen of visioenen, zoals sommigen in de groep.
Vijf personen gaan de cursus vervolgen. Ik heb sterk de indruk dat dit juist de personen zijn die het meest met zichzelf of het leven in de knoop zitten. Ikzelf ben echter blij dat het afgelopen is. Het was interessant, maar ik heb er echt genoeg van. Als het zo moet zijn, dan komt er buiten deze setting vast wel iets op mijn pad. Of niet. Misschien is een beetje mysterie in het leven juist wel mooi...
Rest mij nog jullie allemaal te bedanken voor het mogelijk maken van deze reis. En voor het lezen en volgen van mijn schrijfsels. Ik hoop dat jullie er net zoveel plezier aan hebben beleefd als ik. Jammer dat ik geen antwoorden heb kunnen vinden. Maar ik geloof niet dat jullie me dat kwalijk nemen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten